ทำไมฟ้าจึงชอบเล่นตลกกับชีวิตคน ส่งเธอมาให้ผม แล้วยังส่งเขามาอีก เขาที่มาแย่งทุกอย่างที่ผมรักไป มาแย่งเธอคนที่ผมรักไป!!!!!!

20 ปีแล้วสินะที่ผมได้มาอาศัยอยู่บนโลกใบนี้ ชีวิตผมเป็นยังไงนะเหรอ ก็เป็นเหมือนผู้ชายคนหนึ่งทั่วไป ไม่มีอะไรมากมาย เช้ามากินข้าว ไปเรียน จีบหญิง เล่นกีฬา สนุกไปวัน ๆ ไม่ค่อยคิดเกี่ยวกับเรื่องของอนาคตสักเท่าไร ก็ผู้ชายนี่ครับ กว่าชีวิตจะเริ่มต้นจริง ๆ ก็คงจะ 30 เข้าไปแล้ว ผมก็เคยคิดแบบนั้น แต่...........

แต่เมื่อผมพบเธอ เธอคนที่ตัวเล็ก ๆ ผิวขาว ๆ หน้าตาน่ารัก ท่าทางเรียบร้อย ดูเป็นคนขี้อาย สิ่งที่ผมไม่เคยคิดมาก่อน มันเริ่มเข้ามาอยู่ในหัวของผม ใช่ อย่างที่คุณคิดกันนั่นแหละ ผมอยากใช้ชีวิตร่วมกับเธอ ผมเริ่มคิดถึงอนาคตเข้าแล้ว ทุกสิ่งที่ผมฝันนั้น มันมีเธอเป็นส่วนหนึ่งในนั้น เธอเป็นรักครั้งแรกของผม

ถึงผมจะจีบหญิงมาก็มากมาย แต่ผมไม่เคยคิดจริงจังอะไร เพราะทุกอย่างมันแค่ความสนุกสนาน แต่กับเธอคนนี้....... ให้ตายสิ ผมจะทำยังไงดี เพื่อที่เราจะได้รู้จักกัน เพื่อสานต่อความสัมพันธ์ เข้าไปคุยสิ เสียงในหัวบอกผม ใช่คงมีแต่วิธีนี้เท่านั้น ที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะเข้าไปคุย เพราะผมมันก็ทำเป็นปกติอยู่แล้ว เวลาที่เข้าไปจีบผู้หญิงสักคน แต่นี่เป็นเธอ ผมต้องหาวิธีการที่ดี เพื่อไม่ให้เธอตกใจ และหนีผมไป

.............ในที่สุด ผมก็ได้เข้าไปคุยกับเธอ เราเป็นเพื่อนกันในที่สุด ผมไม่เคยมีความสุขมากเท่านี้มาก่อน ผมค่อย ๆ เผยความในใจให้เธอรู้ทีละนิด ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้แสดงท่าทางรังเกียจอะไร แถมยังให้ความสนิทสนมกับผมมากเป็นพิเศษ มากกว่าคนอื่น ๆ (อย่างที่บอก เธอเป็นคนน่ารักย่อมมีคนที่มาจีบเธอมากมายเป็นธรรมดา) ผมเริ่มติดตามเธอไปในที่ต่าง ๆ ไปห้องสมุด ไปส่งเธอเวลากลับบ้าน จนใครหลายคนเริ่มตั้งขอสังเกตถึงความสัมพันธ์ของเราสองคน

และแล้วผมก็ตัดสินใจว่า ผมจะต้องบอกรักเธอสักที ผมถามเธอว่าเธอมีแฟนหรือยัง เธอบอกว่าเธอเคยมีแฟน ตอนอยู่ต่างจังหวัด แต่ตอนนี้ไกลกัน เป็นเพื่อนกันไปแล้ว นั่นทำให้ผมใจเต้น เธอยังไม่มีใคร ผมเริ่มรุกเธอต่อไป ถ้ายังนั้นเธอมาเป็นแฟนผมได้ไหม เธอลังเลอยู่สักครู่แล้วเธอก็ตอบตกลง เราเป็นแฟนกัน เหมือนฝันเลยใช่มั้ย ใคร ๆ ก็ว่าอย่างนั้น แต่มันคือความจริง

เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลา กินข้าว ดูหนัง อ่านหนังสือ ผมสามารถเข้ากับเพื่อนเธอได้เป็นอย่างดี ก็ผมมันคุยสนุก เข้ากับใครได้ง่ายอยู่แล้ว ทำให้ไม่มีอุปสรรคระหว่างเรา ผมมีความสุขมากเลย โดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอไม่ได้คิดเหมือนผมสักนิด

แต่..........รอยร้าวระหว่างเรามันเริ่มตรงไหนนะ คงจะเป็นที่ผมตามติดเธอมากเกินไป ทำให้เธอไม่มีเวลาส่วนตัว หรือเป็นเพราะเธอยังรักแฟนเก่าอยู่ หรือเป็นเพราะ...........แฟนเก่าเธอกลับมา ผมเองก็ไม่รู้แน่หรอก อาจจะเป็นทุกอย่างรวมกัน ผมเริ่มระแวงถึงแม้เธอจะบอกว่าไม่มีอะไร เธอเองก็เริ่มเบื่อกับความงี่เง่าของผม ผมรู้...ผมมันงี่เง่า แต่เป็นเพราะผมรักเธอมากเกินไปจนไม่อยากจะเสียเธอให้ใครอีก

และแล้ววันแตกหักก็มาถึง เธอขอคุยกับผมตามลำพัง เธอมาบอกกับผมว่า ต่อไปนี้เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ เหมือนเมื่อก่อน เราไม่ชอบคนที่มาตามเราตลอดเวลา เราต้องการอิสระบ้าง ได้มั้ย เธอขอร้องผม แม้ว่าผมจะอ้อนวอนยังไง เธอก็ไม่ยอม เธอดึงดันที่จะเลิก และเธอก็ทิ้งให้ผมจมอยู่กับความรู้สึกนั้น

ผมพยายามตามตื้อเธอ โทรไปหา ดักเจอ ทุกสิ่งที่ผมทำ ผมทำไปเพื่อให้เธอกลับมาเป็นของผมเหมือนเดิม แต่นั่นมันกลับสร้างความรำคาญให้กับเธอมากขึ้น จนในที่สุด.....ในที่สุดผมก็เข้าใจแล้ว เพื่อนเธอบอกว่า เธอกลับไปคบแฟนเก่าของเธออีกครั้ง เพื่อนเธอบอกว่าที่เธอมาคบกับผมนั้น ก็เพื่อจะให้ผมช่วยทำให้เธอลืมเค้า........แค่นั้นเอง แต่เธอก็ไม่สามารถลืมเค้าได้ พอเค้ากลับมาเธอก็ตกลงทันที

เธอมีความสุข ในขณะที่ผมต้องจมอยู่กับความทุกข์ต่อไป ผมได้แต่แอบมองเธอเป็นครั้งคราว ซึ่งเธอก็รู้และทุกครั้งเธอจะทำท่ารำคาญทุกที มันไม่ยากเลยที่จะตัดใจ เพราะเราต้องเรียนด้วยกันทุกวัน แต่ผมก็ต้องทำ

จนถึงทุกวันนี้ ผมเริ่มทำใจได้แล้ว ผมกลับไปใช้ชีวิตเหมือนที่เคยทำ ตื่นเช้า กินข้าว เรียน จีบหญิง ใช่...ผมยังคงจีบหญิงอยู่เหมือนเดิม แต่.....ก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่จะสามารถทำให้ผมรักได้สักคน ถึงแม้จะมีผู้หญิงหลายคนที่มาชอบผม แต่ผมไม่สามารถทำใจให้ชอบผู้หญิงเหล่านั้นได้ ตอนนี้เราคุยกันเหมือนเดิม คุยกันแบบเพื่อนคนหนึ่ง และถึงแม้เธอจะเลิกกับแฟนเก่าเธอแล้ว แต่เราคงไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรอก ผมยังอดเป็นห่วงเธอไม่ได้ จะว่ากันมั้ย ถ้าผมจะบอกว่าผมเองยังรอเธออยู่เสมอ.

ผมมันงี่เง่า คงจะจริงอย่างที่เธอคิด ผมมันงี่เง่าจริง ๆ....................