ย้อนอดีตไปเมื่อประมาณ 20 ปี ที่แล้ว ขณะที่เซเวรัส สเนป เด็กหนุ่มชั้นปีที่ 7 แห่งบ้านสริธิรีนกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ที่ริมทะเลสาบ ความคิดของเขานั้นล่องลอยไปไกลแสนไกล เกินกว่าที่ใครจะแทรกเข้ามาได้ ยกเว้นคนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเข้ามาอยู่ในความคิดของเขาได้ตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนนี้

เฮ้ออออออออ......ชายหนุ่มผมดำมันเยิ้มถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกนี้มันเกิดมานานแค่ไหนแล้วนะ ให้ตายเถอะ เค้าไม่อยากเป็นแบบนี้เลย ทำไมเค้าจะต้องมานั่งคิดถึงคน ๆ นี้ ทั้ง ๆ ที่เราต่างก็เป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมาตั้งแต่ ปี 1 บุคคลที่เค้าเคยเกลียดชังยิ่งกว่าไส้เดือน กิ้งกือ ใช่แล้วล่ะ....คนที่เค้าทั้งเกลียด และกำลังคิดถึงอย่างเอาเป็นเอาตายในตอนนี้ คือ.....................เจมส์ พอตเตอร์

โธ่เว้ยยยยยยยยยย................เลิกคิดซะทีเซเวรัส ชายหนุ่มพร่ำบอกตัวเองแบบนี้เป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันนี้ แต่ก็ไม่สามารถทำได้สักที พอเค้าเผลอเป็นต้องกลับมาคิดวนเวียนในเรื่องของเจมส์ทุกที

ชายหนุ่มเอนหลังลงนอนใต้ต้นไม้ใหญ่ ริมทะเลสาบ หลับตาลงช้า ๆ ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไป พร้อมกับลมหายใจที่เริ่มสม่ำแผ่วเบา

ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มรูปร่างกำยำแบบนักกีฬากำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ภายในห้องนั่งเล่นรวม ข้าง ๆ กายเขานั้นมีแฟนสาวนั่งเปิดหนังสือเรียน พร้อมกับพูดอะไรไปด้วย ใช่แล้ว...เขาคือ.........

นี่...เจมส์ เธอช่วยฟังที่ฉันพูดหน่อยได้มั้ย หญิงสาวพูดขึ้น เรียกให้ถูกน่าจะเป็นตะโกนมากกว่า นี่มันใกล้สอบเข้ามาทุกทีแล้วนะ นายจะมามัวใจเย็นอยู่ไม่ได้แล้ว ลิลลี่ เอฟเวนส์ คือชื่อของหญิงสาวคนนั้น

ช่างปะไร เจมส์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ เดี๋ยวชั้นค่อยอ่านก่อนจะสอบก็ได้ ยังไงก็ทันน่า

ให้มันได้อย่างนี้สิเจมส์ หญิงสาวพูดขึ้น พร้อมกับเก็บข้าวของ เธอจะไปไหนน่ะ ลิลลี่ ชายหนุ่มถามขึ้น พร้อมกับมองอย่างสงสัย ชั้นก็จะไปเตรียมตัวอ่านหนังสือสอบไงล่ะ ในเมื่อเธอไม่สนใจมัน ชั้นก็จะไปอ่านที่อื่น พูดจบหญิงสาวก็เดินออกไปทันที

เฮ้อออออ.... เจมส์ถอนหายใจออกมาดัง ๆ

เฮ้ย...เจมส์ ซีเรียสร้องทักพร้อมกับฝ่ามือที่ฟาดลงมาที่ไหล่ของเจมส์อย่างแรง ทำเอาเจมส์หัวทิ่ม เกือบตกเก้าอี้

เฮ้ยยยยยยยย....เล่นอะไรของนายว่ะ พูดจบชายหนุ่มร่างกำยำก็ลุกขึ้นพร้อมกับยกเท้าเตรียมที่จะถีบชายร่างสูงโปร่ง เพื่อนรักของเค้า

เฮ้ย!!! เขาแหลม ล้อเล่นแค่นี้ จะถีบกันเลยรึไง ซีเรียสพูดแล้วก็กระโดดไปยืนห่างจากเจมส์ประมาณ 3 เมตร พร้อมตั้งการ์ดเตรียมรับมือ

ฮ่ะ ฮ่า ฮ่า ล้อเล่นเหมือนกันโว้ย เท้าปุย พูดจบก็เอาเท้าลงและกลับมานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเช่นเดิม ทำเอาซีเรียสงงงันกับท่าทีของเพื่อนรัก จึงเดินเข้าไปหาแล้ว แล้วนั่งลงข้าง ๆ พร้อมกับเอ่ยถามว่า

นายทะเลาะกับเอฟเวนส์รึไง เห็นยายนั่นเดินหน้าหงิกออกไป พูดจบก็มองตาเพื่อนรักอย่างคาดคั้น

เปล่านี่ ไม่ได้ทะเลาะกัน แค่เค้าให้ฉันอ่านหนังสือ แต่ฉันไม่อ่านแค่นั้นเอง เค้าเลยงอนนิดหน่อยมั้ง เดี๋ยวก็หายยายนี่ พูดจบก็เหม่ออีก พร้อมกับถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เฮ้อออออออออออออ....

นี่...นายถอนหายใจสองครั้งแล้วนะที่ฉันเห็น ถ้าไม่ได้ทะเลาะกับเอฟเวนส์แล้ว มีอะไรอย่างอื่นหรือเปล่า อีกครั้งที่ชายร่างโปร่งถามเพื่อนรักของเขาด้วยความเป็นห่วง

ฉัน...... เจมส์อึกอักและเงียบไป ในที่สุดเขาก็พูดทำลายความเงียบขึ้นมา ฉันขอตัวไปข้างนอกหน่อยนะ พูดพร้อมกับลุกขึ้น นายไม่ต้องตามมาหรอก ฉันต้องการคิดอะไรนิดหน่อย เจมส์พูดขึ้นหลังจากที่เห็นเพื่อนรักของเขาขยับตัว

หลังจากที่ชายหนุ่มเดินจากห้องนั่งเล่นรวมแล้ว เท้าของเขาก็พาเค้าเดินมาเรื่อย ๆ จนมาถึงใกล้ทะเลสาบ ซึ่งเป็นที่ที่เขามักจะแอบหลบมานั่งประจำเวลาที่ต้องการอยู่คนเดียว แต่ขณะที่เขากำลังจะไปถึงที่ประจำของเขานั้น เขาสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนมาแย่งที่ของเขาไปซะแล้ว

เอ๊ะ...ใครว่ะมาแย่งที่นั่งของฉัน อย่างนี้มันต้องสั่งสอนซะหน่อยแล้ว คิดดังนั้นชายหนุ่มก็ค่อย ๆ สาวเท้าเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

กำลังนอนหลับซะด้วย ว่าแต่........คุ้น ๆ แห่ะ ใครกัน ค่อย ๆ สาวเท้าเข้าไปใกล้ ๆ

เฮ้...นั่นมันสเนปนี่หว่า หมอนั่นมาหลับอะไรอยู่แถวนี้นะ ขณะที่คิดเท้าของเขาก็มาหยุดข้าง ๆ ชายหนุ่มร่างบางศัตรูคู่อาฆาตของเขาอย่างไม่ทันรู้ตัว พร้อมกับทรุดลงนั่งข้าง ๆ และจ้องมองใบหน้าเย็นชานั้นอย่างหลงใหล

ให้ตายสิ เวลานายหลับนี่ ช่างน่ารักซะจริง ๆ ไวเท่าความคิด ชายหนุ่มรูปร่างกำยำก้มตัวลงไปประกบริมฝีปากอบอุ่นกับริมฝีปากบางซีดนั้นทันที ส่งผลให้คนที่กำลังนอนหลับสบายนั้น สะดุ้งตื่นพร้อมกับเหลือกตาด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่มาล่วงเกินเขานั้นคือใคร

พอตเตอร์ นายมาทำอะไรอยู่ที่นี่ และก่อนที่เขาจะคิดอะไรมากไปกว่านี้ ชายหนุ่มกำยำตรงหน้าก็บดขยี้ริมฝีปากของเขาอีกครั้งอย่างรุนแรงและเร่าร้อน ส่งผลให้คนที่นอนอยู่ข้างล่างสะดุ้งเฮือก พร้อมกับเกิดอาการเกร็งขึ้นมาทันที สมองหมุนติ้ว ความคิดหยุดชะงักทุกอย่างพร่าเลือน ริมฝีปากของร่างบางเริ่มมีการตอบสนองต่อร่างกำยำที่คร่อมตัวเขาอยู่ สองมือยกขึ้นโอบรอบคอพร้อมกับไล่นิ้วเรียวไปตามไรผม

แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะไปไกลเกินจนยากจะควบคุม ชายหนุ่มร่างบางเริ่มรู้สึกตัว นี่เรากำลังทำอะไร นี่มันพอตเตอร์ ศัตรูของเรานะ กลั้นใจผลักชายหนุ่มคู่อาฆาตของเขาอย่างแรง เสมือนเป็นการผลักความรู้สึกภายในใจของตัวเองให้ออกไปด้วย

นะ..นาย...นายทำแบบนี้ทำไม พอตเตอร์ สเนปกล่าวพร้อมกับมีน้ำตาคลอออกมาจากดวงที่เคยเย็นชาอยู่เสมอ

ฉันทำอะไรงั้นเหรอ สนิฟเวอรัส เจมส์พูดพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ฉันอยากทำ ก็เท่านั้น

ได้ฟังอย่างนั้นชายร่างบางก็โกรธจนตัวสั่นพร้อมกับตะโกนก้อง นายคิดว่านายเคยทำแบบนี้กับคนอื่น แล้วนายจะมาทำกับฉันได้งั้นเหรอ สเนปพยายามกัดริมฝีปากเพื่อจะไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาให้คนตรงหน้าได้ยิน

จำไว้พอตเตอร์ สเนปกล่าวเสียงสั่นอย่างคนที่พยายามควบคุมอารมณ์ ฉันเกลียดนาย นายจะต้องเจ็บปวด ฉันสาบานว่าจะทำให้นายเจ็บปวดอย่างที่นายจะนึกไม่ถึง หลังจากกลั้นใจพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับความรู้สึกออกไปแล้ว สเนปก็ลุกขึ้นและหันหลังกลับวิ่งเข้าปราสาทไปทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มอีกคนนั่งงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าที่ไม่คาดคิด พร้อมกับรำพึง นี่เราทำอะไรผิดไปรึไง ถอนหายใจพร้อมกับเอนตัวลงนอนแทนที่เหมือนจะซึมซับความอบอุ่นจากคนที่เพิ่งวิ่งหนีไปผ่านทางผืนดิน

หลังจากวิ่งหนีชายคนที่เขาเกลียดและรักสุดหัวใจออกมาแล้ว ชายหนุ่มคิดอยู่อย่างเดียวว่าจะทำอย่างไรให้ชายอวดดีคนนั้นต้องเจ็บปวดอย่างที่สุด จนกระทั่งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นรวมของสริธีรีน และกำลังจะเข้าหอนอนนั้น ชายร่างบางก็ได้ยินเสียงเรียกจากชายผมบรอนด์ นัยย์ตาสีเทาหม่น ผิวสีซีด เพื่อนร่วมชั้น และร่วมบ้านของเขา ลูเซียส มัลฝอย

เซเวรัส ตกลงนายตัดสินใจยังไง ลูเซียสถามเขาก่อนที่เขาจะเข้าหอนอน นายท่านต้องการคำตอบคืนนี้ ถ้านายตกลงเราจะไปด้วยกัน

ชายหนุ่มลังเล เขาจะทำอย่างไรดี ถึงเขาจะชอบศาสตร์มืดแต่เขาไม่คิดที่จะยุ่งเกี่ยวกับเจ้าแห่งศาสตร์มืดเลย เขาไม่ต้องการฆ่าใคร แล้วยังพอตเตอร์อีกล่ะ ถ้าพอตเตอร์รู้เข้าจะโกรธจะเกลียดเขาแค่ไหน พอตเตอร์เกลียดศาสตร์มืดจับใจ ถ้ารู้ว่าเขาเป็นพวกนั้น พอตเตอร์จะเจ็บปวดไหมนะ!!!! 

ตกลง ลูเซียส เขาตัดสินใจแล้ว ถ้ามันทำให้เจมส์เจ็บปวดได้ ไม่ว่าอะไรเขาจะทำ ฉันจะไปกับนายคืนนี้

ดีมาก เซเวรัส คืนนี้ 5 ทุ่มที่หน้าเตาผิง อย่าให้นายท่านรอ ลูเซียสพูดด้วยความพอใจ นายท่านต้องพอใจแน่ ๆ พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้ชายหนุ่มร่างบางนั่งจมอยู่กับการตัดสินใจของตนเอง

มันช่างน่ากลัวอะไรอย่างนี้ นี่นะเหรอจอมมารที่ใคร ๆ ต่างพากันหวาดกลัว เซเวรัส สเนป ชายหนุ่มจากบ้านสริธีรีนเดินโซเซออกมาจากเตาผิง ซึ่งเป็นทางเชื่อมระหว่างพวกเขากับที่อยู่ของจอมมาร

ทำได้ดีนี่ เซเวรัส ลูเซียสตบไหล่เขาเบา ๆ จอมมารพอใจนายมากนะ อย่าทำให้จอมมารผิดหวัง พูดจบก็เดินขึ้นหอนอนไป

นี่เราทำถูกรึเปล่า ชายร่างบางคิดพลางถอนหายใจ มาคิดตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว มันเกิดขึ้นแล้ว ชายหนุ่มพยายามไม่มองที่แขนของตัวเอง ที่ที่มีร่องรอยแห่งความเจ็บปวด อ่า....ใช่แล้วตรามาร เขาไม่อยากนึกเลยว่าถ้าพอตเตอร์มาเห็นเข้า มันจะเกิดอะไรขึ้น

เขาต้องเจ็บปวด ใช่แล้ว.....แล้วทำไมฉันไม่เห็นดีใจสักนิด ชายหนุ่มถอนใจอีกครั้ง พร้อมกับลุกขึ้นเดินเข้าหอนอนไป

หลังจากกินข้าวเช้าอย่างรวดเร็วแล้ว ชายหนุ่มร่างกำยำก็ลุกขึ้นและเตรียมตัวที่จะออกไปจากห้องโถงรวม หลังจากสังเกตเห็นชายหนุ่มร่างบางที่เป็นต้นเหตุให้เขานอนไม่หลับมาตลอดคืนเดินออกไป

เฮ้!!!เอมส์ อายอะไอไอยอ่ะ(นายจะไปไหนน่ะ) ซีเรียสพูดขึ้นทั้งที่มีอาหารอยู่เต็มปาก

นายกินให้เสร็จแล้วค่อยพูดก็ได้ ซีเรียส รีมัส รูปิน เพื่อนรักผู้อ่อนโยนอีกคนของเจมส์พูดขึ้น

ก็ฉันกลัวไม่ทันน่ะสิ กว่าจะกิน กว่าจะกลืน เจมส์มันก็ไปไหนต่อไหนแล้ว พูดจบพร้อมกับกลืนสตูลงไปอย่างยากเย็น

นายกินของนายไปเถอะ เท้าปุย ฉันมีเรื่องจะต้องทำนิดหน่อย แล้วเจอกันที่ห้องเรียน ทันทีที่พูดจบเขาก็หันหลังแล้ววิ่งออกไปทันที

นายว่ามั้ยรีมัส เดี๋ยวนี้เจมส์ดูมีลับลมคมในนะ ว่ามั้ย ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหันไปหาพวกสนับสนุน ฉันไม่รู้หรอก แต่ถ้านายไม่รีบกินนายจะไปเรียนไม่ทันนะ ชายหนุ่มผู้อ่อนโยนตอบพร้อมกับจมอยู่ในหนังสือต่อไป

เชอะ..ไม่สนใจกันเลย ว่าแล้วก็กินต่ออย่างเอาเป็นเอาตาย

ทางด้านเจมส์ หลังจากที่เดินออกมาจากห้องโถงรวมแล้ว สายตาเขาก็สอดส่ายสายตาไปทั่วเพื่อมองหาเป้าหมายของเขา เจอแล้วสเนป...อยู่นั่นไง เขากำลังเดินออกไปนอกปราสาท และตรงไปที่ริมทะเลสาบที่นั่งประจำของทั้งสเนปและเจมส์ ชายหนุ่มร่างกำยำรีบเดินตามไปทันที

นายตามฉันมาทำไม พอตเตอร์ ชายร่างบางพูดขึ้น ทั้งที่ยังหันหลังอยู่

นายเองก็รู้ว่าฉันตามมา แต่นายก็ยังเดินมาตรงนี้ แสดงว่านายเองก็อยากเจอฉันเหมือนกันล่ะสิ เซเวรัส ทันทีที่เจมส์พูดจบ สเนปก็หันกลับมา พร้อมกับพูดเสียงเย็น นายไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อของฉันนะ พอตเตอร์

ทำไมล่ะ เซเวรัส ทั้งที่เราก็เคย............. เจมส์จงใจเว้นคำพูดของเขา ส่งผลให้ชายร่างบางหน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ .......รู้จักกันดี

นายอย่ามาพูดบ้า ๆ นะ เราไม่เคยรู้จักกัน พูดจบแล้วก็หันหลังให้อีกฝ่าย เอ้ยยยย.....ทำอะไรน่ะ พอตเตอร์ ชายร่างกำยำรวบตัวชายหนุ่มร่างบางมาไว้ในอ้อมแขนจากทางด้านหลัง และวางหัวของเขาไว้ที่ไหล่ของอีกฝ่าย ทำให้ชายร่างบางใจสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ปล่อยชั้นนะพอตเตอร์ ร่างบางพยายามดิ้น แต่เรี่ยวแรงที่เคยมีมันกลับหายไปหมด

ปล่อยให้โง่รึไง อากาศข้างนอกมันหนาว อย่างนี้อบอุ่นกว่าตั้งเยอะ หึ..หึ กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

ทำตามแผนซิเซเวรัส ทำให้เขาเจ็บปวด คิดได้ยังงั้น เขาก็เอ่ยขึ้นมาทันที

นายทำแบบนี้ไม่ได้ พอตเตอร์ เราต่างกันเกินไป เสียงแผ่วเบาอย่างคนที่พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

ต่างกันยังไง เซเวรัส ชั้นไม่เข้าใจ พูดไปก็คลอเคลียอยู่ที่หู แล้วไล่ลงมาที่ลำคอเรียวงาม

ชั้นสนใจในศาสตร์มืด แล้วตอนนี้ความฝันชั้นเป็นจริงแล้ว พูดจบ ร่างบางก็กลั้นใจรอฟังคำตอบจากอีกฝ่ายที่ตอนนี้ดูเหมือนจะชะงักค้าง และเริ่มทบทวนคำพูดของอีกฝ่าย นายกำลังจะบอกชั้นว่า......... เจมส์หันตัวชายร่างบางกลับมาเผชิญหน้ากับเขา นายเข้าร่วมกับ........ เขาพูดค้างไว้แค่นั้น ด้วยกลัวว่าถ้าหากพูดออกไปแล้วมันจะเป็นความจริง

ช่าย...พอตเตอร์ ใช่ ที่นายคิดถูกแล้ว สูดลมหายใจอีกครั้งพร้อมกับเอ่ยขึ้น ชั้นเป็นผู้เสพความตาย

ดั่งสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของเจมส์ นักกีฬาคนเก่งของทีมกริฟฟินดอร์ ไม่จริงใช่มั้ย เซเวรัส ที่นายพูดมามันไม่จริงใช่มั้ย เจมส์เขย่าตัวของสเนปอย่างรุนแรง นายแค่โกรธชั้นเมื่อวานนี้ เลยหาทางแก้แค้นด้วยวิธีนี้ นายรู้ว่าชั้นเกลียดศาสตร์มืด นายเลยแกล้งพูดไป ใช่มั้ย คำสุดท้ายเสียงที่ออกไปช่างแผ่วเบา ซึ่งก็เหมือนกับหัวใจของคนที่ฟังที่แผ่วเบา แทบจะขาดใจ

มันเป็นเรื่องจริง พอตเตอร์ ถ้ามันจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้น.... พูดพร้อมกับชูแขนข้างซ้ายให้ดูตรามารที่ประทับติดแน่นอยู่ที่นั่น เข้าใจแล้วสิ พอตเตอร์ ทุกสิ่งเป็นความจริง เกิดความเงียบงันขึ้นระหว่างคนทั้งสอง เสียงบอกเวลาเข้าห้องเรียนดังขึ้นนานแล้ว แต่กลับไม่มีใครขยับตัวออกจากตรงนั้นเลยสักคน

ชั้นเข้าใจแล้ว สเนป เสียงช่างดูห่างเหิน จนคนฟังหัวใจแทบสลาย ชั้นเพิ่งรู้ความรู้สึกของนาย นายรังเกียจชั้นขนาดนั้นเลยใช่มั้ย พูดจบก็หันหลังให้กับชายร่างบางแล้วออกเดินช้า ๆ ได้ ถ้านายต้องการอย่างนั้น ต่อไปนี้เราอยู่ฝ่ายตรงข้ามกัน สเนป เราเป็นศัตรูกัน พูดเสร็จชายร่างกำยำ ซีกเกอร์คนเก่งของกริฟฟินดอร์ก็เดินก้าวยาว ๆ จากไป โดยที่คนร่างบางไม่มีทางรู้ได้เลยว่าหัวใจของซีกเกอร์คนเก่งคนนั้นได้แหลกสลายไปแล้ว พร้อมกับไม่มีทางได้เห็นน้ำตาจากลูกผู้ชายที่ไหลรินออกมาจากตาของนักกีฬาคนเก่งที่กำลังเดินไปทางโรงนกฮูก

อ่า....สำเร็จแล้วสินะ ชั้นทำเค้าเจ็บปวดได้แล้วสิ ร่างบางทรุดลงทันที พร้อมกับน้ำตาที่พร่างพรูลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้ แล้วทำไมร่างกายของชั้นถึงสั่นจนหยุดไม่ได้ ร่างบางกอดตัวเองเพื่อจะหยุดความสั่นสะท้านที่กำลังจู่โจมเขาอยู่ในตอนนี้

แล้วทำไมหัวใจของชั้น ถึงได้ปวดเหมือนถูกบีบขนาดนี้ ชั้นต้องดีใจสิ ร่างบางสับสนจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้ น้ำตายังคงไหลเป็นสายเหมือนกับว่าจะไม่มีวันหยุด นี่ชั้นสุญเสียเค้าไปตลอดกาลแล้วใช่มั้ย เสียงรำพันที่ดังออกมาจากปากของร่างบางนั้นราวกับจะบอกถึงสภาพจิตใจของเค้าที่แตกละเอียดไม่มีชิ้นดี

ไม่มีใครในโรงเรียนที่รู้เรื่องระหว่างเขาทั้งสอง เค้าก็ยังเป็นคู่อาฆาตกันเหมือนเดิม แม้บางทีเจมส์จะทำท่าทางเหมือนไม่อยากจะเจอหน้าสเนปก็ตามที หลังจากจบการศึกษาไป สเนปได้ข่าวว่าตอนนี้เจมส์เป็นมือปรบมารไปเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่เขายังคงเป็นผู้เสพความตายเหมือนเดิม

เขามักจะได้ข่าวเจมส์ประจำ เนื่องจากเจมส์มักจะเป็นแถวหน้าในการต่อต้านเจ้าแห่งศาสตร์มืด และผู้เสพความตาย จนกลายเป็นคนหนึ่งที่จอมมารต้องการฆ่ามากที่สุด ลึก ๆ แล้วเค้าเองก็เป็นห่วงเจมส์เหมือนกัน แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เค้าได้แต่หวังว่าเจมส์จะปลอดภัยทุกครั้ง ที่ถูกตามล่าจากพวกผู้เสพความตาย เค้าเองก็เริ่มถอนตัวอออกมาจากพวกนั้นแล้ว โดยความช่วยเหลือของดัมเบอร์ดอร์ แต่เค้าขอให้ปิดเป็นความลับไม่ให้ใครรู้ เหตุผลสำคัญ คือ เค้ายังไม่พร้อมจะเจอหน้าเจมส์

ข่าวล่าสุดที่เค้าได้ยินเกี่ยวกับตัวเจมส์ คือ เจมส์แต่งงานแล้ว กับ ลิลลี่ เอฟเวนส์ ยายเลือดสีโคลน คนที่เค้ารังเกียจที่สุด เพราะเธอมาแย่งของรักของเค้าไปน่ะสิ ยิ่งได้รู้ว่าตอนนี้พวกเขากำลังจะมีลูกด้วยกัน ยิ่งเจ็บข้างใน แต่นั่นก็แสดงให้เห็นว่าเจมส์ยังมีความสุขอยู่ ซึ่งก็ช่วยให้เค้าพอทำใจอยู่ได้

แต่.....แต่ข่าวสุดท้ายที่เค้าได้ยิน มันทำให้หัวใจที่แตกละเอียดของเค้าต้องแตกสลายไม่มีชิ้นดี เจมส์ตายแล้ว พร้อมกับเอฟเวนส์ แต่ลูกน้อยของเจมส์กลับรอดตายราวปาฏิหาริย์ จะมีก็เพียงรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าตรงหน้าผากเท่านั้น แถมยังสามารถทำให้พลังของจอมมารเสื่อมลงและหายสาบสูญไป

แต่ยังไงก็ตาม ถึงจะดีใจที่จอมมารหายตัวไป แต่ต้นเหตุที่ทำให้เจมส์ต้องตายก็คือ เด็กชายคนนั้น แฮรี่ พอตเตอร์ เด็กชายผู้รอดชีวิต เด็กชายที่อยู่ในคำทำนายว่าจะมาทำลายล้างอำนาจของจอมมาร เด็กชายที่จอมมารต้องการฆ่า เด็กที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจมส์ กับผู้หญิงเลือดสีโคลนที่เค้าเกลียดที่สุด

เพราะเด็กคนนี้ เจมส์เลยต้องตาย เพราะเด็กคนนี้..............แฮรี่ พอตเตอร์