2006/Jan/24

ว่ะฮ่ะฮ่า ในที่สุดก็ออกมาซะที ไม่รู้เรื่องเลยเว้ยเฮ้ย ขออภัยคนที่อ่านด้วยนะ ถ้าเรื่องราวมันแม่ง ๆ ไป ลืมวิธีเขียนไปหมดล่ะ ตอนหน้าก็จบแล้วล่ะ จบซะทีฟิคมักง่ายของเรา ขอบคุณที่ติดตามนะ กระซิก ๆๆ ดีใจจังที่จะจบแล้ว


ตอนที่ 17 พบกันอีกครั้ง

หลังจากที่มัลฟอยและรินซี่ (เฮอร์ไมโอนี่) มาทำงานที่ฮาวายได้ 5 วันแล้ว ต่างก็เคลียร์งานที่มีปัญหาได้เกือบหมดสิ้น และอีกแค่ 2 วัน ทั้งสองคนก็จะถึงกำหนดกลับลอนดอน มัลฟอยยังไม่มีโอกาสพิสูจน์ข้อสงสัยใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะหญิงสาวเอาแต่หลบหน้าและพยายามไม่อยู่กับชายหนุ่มแค่สองต่อสอง มักจะต้องมีคนอื่นรวมอยู่ด้วยเสมอในเวลางาน และเมื่อกลับที่พักเฮอร์ไมโอนี่ก็เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องจนพาลทำให้อารมณ์ของชายหนุ่มขึ้น ๆ ลง ๆ ตลอด 3 วันที่ผ่านมา แล้วยังวันนี้อีกหลังจากที่ทำงานวันสุดท้ายอย่างหนักกันมาทั้งวัน พีทที่คอยมาป้วนเปี้ยนแถว ๆ ที่หญิงสาวอยู่เสมอได้รวบรวมความกล้าเข้ามาเอ่ยปากชวนเฮอร์ไมโอนี่ไปทานมื้อค่ำ ซึ่งทำเอามัลฟอยแทบเต้น เพราะวันนี้เขากำลังคิดจะจู่โจมไม่ให้หญิงสาวตั้งตัวติด แต่พีทกลับมาตัดหน้าซะได้

เอ่อ คุณอาวน์วาซ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ไปทานมื้อค่ำกับผมได้มั้ยครับ

เฮอร์ไมโอนี่มองหน้าพีทอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเหลือบไปมองมัลฟอยที่กำลังเหล่ดูทั้งสองคนอย่างเนียน ๆ ก่อนจะตัดสินใจตอบตกลง

ไม่มีปัญหาค่ะ ยินดี พีทฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ ก่อนจะรวบมือของหญิงสาวขึ้นมาเขย่าแรง ๆ

อะแฮ่ม..แฮ่ม เสียงหลังฟังดูเหมือนขู่เล็ก ๆ จนพีทรู้สึกตัวและหันไปมองมัลฟอยอย่างเกรงใจ

เอ่อ คุณมัลฟอยคงไม่ว่าอะไรนะครับ ถ้าผมจะขออนุญาตพาผู้ช่วยของคุณไปทานข้าวสักมื้อ และก่อนที่มัลฟอยจะได้ตอบอะไร เฮอร์ไมโอนี่ได้ชิงพูดขึ้นก่อนว่า

เขาไม่มีสิทธิ์ว่าอะไรนี่ค่ะ ดิชั้นทำงานเรียบร้อยแล้ว แล้วอีกอย่างชั้นจะไปไหนกับใครมันก็เรื่องของดิชั้น ค น อื่ น ไ ม่ เ กี่ ย ว ประโยคสุดท้ายเฮอร์ไมโอนี่เน้นช้า ๆ ชัด ๆ เพื่อให้มัลฟอยฟังโดยเฉพาะ ซึ่งชายหนุ่มเองได้แต่มองอย่างเคือง ๆ ก่อนจะตอบพีทแต่ไม่วายแอบกัดหญิงสาวเล็ก ๆ

ใช่ คุณอาวน์วาซอยากจะไปกับใครก็เรื่องของเขา แต่ชั้นอยากจะแนะนำนายนิดนึงนะ นายควรพาเธอไปร้านหรู ๆ แพง ๆ หน่อย เธอคงชอบใจ

คุณอาวน์วาซชอบแบบนั้นเหรอครับ พีทกลืนน้ำลายเอื้อก ก่อนจะรีบคำนวณเงินในกระเป๋าว่ามีมากพอหรือไม่ แต่ก็รีบยิ้มดีใจเมื่อได้ยินเสียงหวาน ๆ ตอบออกมา โดยที่ไม่รู้เลยว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้สนใจเขาสักเท่าไหร่ แต่มุ่งที่จะกัดคนที่ยืนเต๊ะอยู่แถวนั้นต่างหาก

ไม่เป็นไรหรอกค่า พีท เรื่องราคาไม่สำคัญหรอกค่ะ มันสำคัญว่าเราไปกับใครมากกว่า ถ้าไปกับคนที่ถูกใจ ที่ไหนดิชั้นก็ไม่เกี่ยงหรอกค่ะ เฮอร์ไมโอนี่เชิดใส่มัลฟอยก่อนจะหันมายิ้มหวานให้กับพีทที่ทำเอาคนรับแทบละลายเป็นเนยตากแดด แต่คนนอกวงอย่างมัลฟอยแทบจะคลั่งตาย ยิ่งเมื่อได้ฟังเสียงหวานนัดแนะเวลาให้พีทมารับที่บ้านพักตอนทุ่มกว่า ๆ มัลฟอยยิ่งอยากจะบีบคอพีทให้แหลกคามือ ซึ่งรังสีอำมหิตที่มัลฟอยปล่อยออกมานี่คงแรงพอจนพีทเองเริ่มรู้สึกได้

เอ..ทำไมวันนี้มัน...แปลก ๆ แฮะ เสียวสันหลังวาบ ๆ ไงก็ไม่รู้ ถ้าอย่างงั้นเจอกันตอนทุ่มหนึ่งนะครับคุณอาวน์วาซ ไปนะครับคุณมัลฟอย

เออ มัลฟอยตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จนพีทสะดุ้งรีบสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เหลือมัลฟอยและเฮอร์ไมโอนี่แค่สองคนแล้ว ชายหนุ่มยังเอาแต่หงุดหงิดงุ่นง่าน และคิดหาคำสาปที่จะเอามาใช้กับพีทข้อหาที่มายุ่งกับแฟนของเขา (นั่น ขี้ตู่เห็น ๆ) จนไม่ได้สังเกตว่าเฮอร์ไมโอนี่มายืนอยู่ข้าง ๆ แล้ว

อึ้ม..ไม่ทราบว่าคุณจะกลับบ้านหรือเปล่าค่ะ ถ้าไม่ดิชั้นจะได้ไปเอง หญิงสาวทิ้งสายตาคมกริบมองชายหนุ่ม และก่อนที่ชายหนุ่มจะได้พูดอะไรออกมา เฮอร์ไมโอนี่ก็หันหลังกลับและเดินไปทางลานจอดรถ ปล่อยให้มัลฟอยอ้าปากพะงาบ ๆ รับลมหาคำพูดไม่เจอ

.......อะ...วุ้ย อะไรนักหนาฟ่ะ อยากจะดึงผมตัวเองถ้าไม่ติดว่าอาจทำให้ผมเสียทรงล่ะก็ จึงทำได้แค่ตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเดินตามหญิงสาวไป

*-*-*-*-*-*-*-*-*

นาฬิการูปร่างประหลาดบนผนังในบ้านพักตระกูลมัลฟอยบอกเวลา 1 ทุ่มตรง เอ่อ..หรืออย่างน้อยก็ประมาณนั้น สังเกตได้จากท่าทางของชายหนุ่มเจ้าของบ้านที่เอาแต่เดินงุ่นง่านอยู่แถวนั้น นาน ๆ ทีก็เหลือบมองมันที แล้วก็หันไปมองทางเดินที่ทอดไปสู่ห้องนอนของเฮอร์ไมโอนี่อีกที และบางครั้งก็หยุดเงี่ยหูฟังเสียงรถยนต์ที่อาจจะเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูบ้าน และในทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตรงเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มรีบหันรีหันขวางก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่และคว้าหนังสือพิมพ์พ่อมดท้องถิ่นมาถือไว้ และเปิดส่ง ๆ ไปที่หน้าในทำทีเป็นอ่านอย่างตั้งใจ ทั้งที่จริงแล้วสมาธิกลับจดจ่ออยู่ที่เสียงเดินที่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา...ใกล้เข้ามา จนในที่สุดเสียงนั้นก็มาหยุดอยู่ข้างหน้าชายหนุ่ม จะมีก็แค่หนังสือพิมพ์กั้นเอาไว้เท่านั้น

นี่คุณมัลฟอย ชั้นว่าคุณทำงานหนักเกินไปแล้วล่ะค่ะ คุณควรจะพักซะบ้างนะ เฮอร์ไมโอนี่พูดกับชายหนุ่มผ่านทางหนังสือพิมพ์

คุณพูดอะไรของคุณ ผมสบายดี

งั้นเหรอ ถ้าคุณสบายดีจริง คุณคงไม่อ่านหนังสือพิมพ์กลับหัวแบบนั้นหรอกนะ หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะเดินไปยืนข้างหน้าต่างมองไปทางถนนเพื่อจะได้เห็นรถพีทได้ถนัด มัลฟอยซึ่งหายเอ๋อจากการอ่านหนังสือพิมพ์กลับตัวแล้ว มองมาที่หญิงสาวด้วยสายตาหมั่นไส้ ก่อนจะเริ่มเปิดปากเหน็บแหนม

แหม ๆๆ อดใจรอไม่ไหวเลยเหรอคุณ เดี๋ยวเขาก็มาไม่ต้องรีบร้อนหรอก ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่ก็หันขวับมาตอบทันที

ก็แน่ล่ะสิค่ะ คนเขามีใจให้กันมันก็ต้องรออยากจะเจอกันเป็นธรรมดา คำตอบของหญิงสาวเหมือนกับราดน้ำมันลงบนกองไฟ ชายหนุ่มเด้งตัวขึ้นมาจากเก้าอี้ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

อ๋อ งั้นเหรอ ชอบมันมากใช่มั้ย เพิ่งเจอกันแท้ ๆ คุณนี่มัน...ไวไฟจริง ๆ พลางจับต้นแขนหญิงสาวกระชากเข้ามาหาตัว จ้องลึกเข้าไปในแววตาคู่งาม เพราะความใกล้ชิดทำให้หญิงสาวอดหวั่นไหวไม่ได้ เฮอร์ไมโอนี่เผลอเลียริมฝีปากตัวเองเบา ๆ อย่างประหม่า ทำให้มัลฟอยมองตามลิ้นเรียวนั้นอย่างหลงใหล ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ก้มตัวลงมาช้า ๆ เป้าหมายอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสีกุหลาบที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า แต่ก่อนที่ริมฝีปากทั้งสองจะแตะกันนั้นเองเสียงรถยนต์ก็แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านพัก เฮอร์ไมโอนี่จึงรู้สึกตัวถอยห่างออกมาและหลบสายตาคมเข้มคู่นั้นด้วยการเฉไฉมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะค่อย ๆ เบี่ยงตัวหลบให้พ้นจากชายหนุ่มและเดินไปที่ประตู แต่ก็นึกขึ้นได้จึงหันกลับมาแกล้งพูดให้ชายหนุ่มหึงเล่น

อ้อ ไม่ต้องรอนะค่ะ คุณมัลฟอย เพราะชั้นคงกลับดึก พูดจบก็หันหลังเดินออกจากบ้านพักไป โดยทิ้งชายหนุ่มให้โมโห(หึง)อยู่เพียงลำพัง..

หลังจากมื้ออาหารค่ำแสนธรรมดาผ่านไป เฮอร์ไมโอนี่ก็กลับมาถึงบ้านพัก หญิงสาวแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความโล่งอกที่สามารถหลุดพ้นจากความน่าเบื่อที่พีทบรรจงประเคนให้ตลอดเวลาที่นั่งทานอาหารด้วยกัน ดึกมากแล้วเมื่อหญิงสาวมาถึงบ้าน แต่ชาช่าก็ยังคงรอเปิดประตูให้กับเธอซึ่งทำเอาเฮอร์ไมโอนี่รู้สึกผิดเป็นอันมาก หลังจากใช้เวลาอยู่นานขอโทษขอโพยเอลฟ์ตัวน้อยแล้ว หญิงสาวจึงเดินเข้าห้องไปโดยไม่รู้ว่านอกจากชาช่าแล้วยังมีคนอีกคนหนึ่งที่คอยการกลับมาของเธอ

มัลฟอยกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาเล็กในห้องสมุด ดูจากสีหน้าที่แดงกล่ำ ดวงตาหรี่ปรือ กับแก้วใสในมือ ก็พอเดาได้ว่าเขาดื่มไปไม่น้อย ทันทีที่เฮอร์ไมโอนี่ออกไปกับพีท เขาก็เรียกหาเครื่องดื่ม เพื่อลืมเธอ จากชาช่ามาดื่มแก้เซ็งทันที (ของมึนเมา น้อง ๆ อย่าเอาอย่างนะค่ะ) เขานั่งดื่มอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานมากจนตอนนี้สติสัมปชัญญะของเขาลดระดับลงมาไม่ถึงครึ่ง และเขาคงจะดื่มต่อไปถ้าชาช่าไม่เข้ามาห้ามไว้

พอเถอะเจ้าค่ะ นายน้อยดื่มเยอะแล้วนะเจ้าค่ะ ชาช่าพยายามเข้าไปแย่งแก้วในมือนายแต่ไม่สำเร็จ

ยุ่งน่า ชาช่า แล้วนี่เขากลับมาหรือยัง มัลฟอยถามเสียงอ้อแอ้นิด ๆ

กลับมาแล้วค่ะ เมื่อกี้นี่เอง

อะไรนะ!!! ทำไมถึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ บ้าชะมัดเลย มัลฟอยตะคอกเอลฟ์ตัวน้อยจนหูกระดิก ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง และผลุนผลันออกไป

ชายหนุ่มเดินตรงไปที่ห้องของหญิงสาวอย่างรวดเร็วด้วยแรงหึง ชายหนุ่มไม่พูดพล่ามทำเพลงใด ๆ ทั้งสิ้น เขาคว้าลูกบิดประตูและบิดอย่างแรง แต่มันล็อคจากด้านใน ตัวเขาจึงกระแทกเข้ากับประตูอย่างจัง มัลฟอยสะบัดหัวไล่ความมึนงงอยู่สักครู่ก่อนจะหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาร่ายคาถาเปิดประตู เสียงคลิ๊กปลดล็อคประตูดังขึ้นเบา ๆ เขาค่อย ๆ บิดประตูอย่างช้า ๆ ให้มีเสียงน้อยที่สุดเท่าที่สติปัญญามึน ๆ ของเขาจะทำได้ ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ ห้องแต่เขาก็ไม่พบตัวเจ้าของห้องที่เขากำลังตามหาอยู่ เขาเปิดประตูกว้างขึ้นและเดินเข้ามาข้างในห้องพลางกวาดสายตาไปจนทั่วและมาหยุดลงที่ประตูห้องน้ำ มีแสงไฟลอดออกมาจากช่องใต้ประตู เขารู้ทันทีว่าหญิงสาวอยู่ในนั้นและกำลังอาบน้ำอยู่ มัลฟอยใช้สติที่ยังเหลือคิดคำนวณอยู่ในใจ เขาควรจะออกไปรอข้างนอกก่อนจนกว่าเธอจะแต่งตัวเสร็จแล้วค่อยกลับมาเรียกเธอดีกว่า เมื่อคิดได้ดังนั้นชายหนุ่มหันหลังเตรียมตัวจะเดินออกไป และทำเหมือนเขาไม่เคยเข้ามาในห้องนี้มาก่อน แต่เมื่อเขากำลังจะก้าวขาออกไปเสียงเปิดประตูห้องน้ำก็ดังขึ้น โดยสัญชาตญาณเขาจึงหันไปมองดูและมัลฟอยก็ต้องตกตะลึงตาค้างกับสิ่งที่เห็นแทบจะหายเมาเลยทีเดียว ไม่ใช่เพราะว่าได้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าของหญิงสาว อันที่จริงมันมีผ้าเช็ดตัวพันอยู่แล้ว ไม่ถึงกับโป๊แค่อวดเนินเนื้ออกอิ่มกับช่วงขาเรียวดูเซ็กซี่เล็ก ๆ แต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มตาค้างก็คือใบหน้านั้นต่างหาก ใบหน้าที่เขาคุ้นเคย กับดวงตาสีน้ำตาล และผมฟูฟ่องที่เคยสัมผัส มัลฟอยครางออกมาเบา ๆ

เฮอร์ไมโอนี่ เธอจริง ๆ ด้วย ตอนแรกเฮอร์ไมโอนี่ไม่รู้ตัวสักนิดว่ามีคนอยู่ในห้องด้วย แถมยังเป็นคนที่เธออยากจะปกปิดความลับนี่เอาไว้มากที่สุด หญิงสาวเปิดประตูออกมาอย่างปกติและกำลังจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าแล้วก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอ ในนาทีแรกที่ได้ยินหญิงสาวคิดว่าตัวเองหูฝาดไป พอลองหั