โอ้ว่า นิจจาความรัก ลองได้สัมผัสเข้าครั้งหนึ่งแล้วไซร้ ก็ยากที่จะลืมเลือน
ก็เหมือนกับช็อคโกแลตนั้นเล่า เมื่อได้ชิมเพียงคำหนึ่ง ก็อยากที่จะกินจนหมดแท่ง

ต่างคนต่างก็มีช็อคโกแลตของตัวเองคนละแท่ง กินได้ตลอดชีวิต
แต่เมื่อใดที่มีคนหมายปองช็อคโกแลตแท่งเดียวกันขึ้นมาก็ย่อมเกิดปัญหาเมื่อนั้น
เพราะช็อดโกแลตไม่สามารถเป็นของคนหลายคนพร้อมกันได้

ถ้าเกิดเราลองแบ่งปันช็อคโกแลตกันคนละชิ้น ช็อคโกแลตชิ้นสุดท้ายจะถูกทิ้งไว้โดยไมมีผู้ใดกล้าแตะต้อง
อาจจะเป็นเพราะเกรงใจ กลัว หรืออะไรก็แล้วแต่
สุดท้ายมันก็จะกลายเป็นสิ่งของไร้ค่า ไม่มีผู้ใดเหลียวแลอีกต่อไป

หรือถึงแม้ว่าช็อคโกแลตชิ้นสุดท้ายอาจจะเป็นที่ต้องการ ผู้คนพากันแย่งชิง
ท้ายที่สุด ความวุ่นวายก็จะยังตามมาอยู่ดี เมื่อต่างคนต่างก็อยากได้ อยากที่จะครอบครอง

มันก็เหมือนกับความรัก แต่ละคนเกิดมาเพื่อเป็นของใครสักคน
ถ้าเกิดมากกว่านั้น สุดท้ายก็อาจจะไม่มีใครต้องการ
หรือถ้าต้องการก็ต้องแย่งชิงไขว่คว้าจนเจ็บปวดไปตาม ๆ กัน
เพราะไม่มีใครอยากแบ่งช็อคโกแลตของตัวเองให้กับผู้อื่นแน่นอน

แล้วคุณเล่า ลองถามใจตัวเองดูสิว่าคุณต้องการที่แบ่งช็อคโกแลตร่วมกับผู้อื่นหรือไม่
ถ้าไม่ คนนั้นของคุณก็ไม่ต้องการเช่นกัน

(นึกครึ้มค่าคุณผู้ชม เลยแต่งออกมาแนวเสี่ยว ๆ เป็นไงมั่งอ่ะค่ะ บอกด้วยน้า)