2005/Jun/26

ไม่มีอะไรจะอัพ ขอลงฟิคแทนล่ะกัน ฟิคแฮรี่ พอตเตอร์ ใครไม่ชอบผ่านไปเลยน้าจ๊ะ


ตอนที่ 7 คู่กัด

ชายหนุ่มขับรถมาจอดที่หน้าร้านหม้อใหญ่รั่ว ก่อนจะเดินนำหญิงสาวเข้าไปในร้านและตรงไปที่ประตูหลัง ที่เป็นทางเข้าไปสู่ตรอกไดแอกอน ชายหนุ่มเคาะไม้กายสิทธิ์ลงไปที่ผนังจนกระทั่งก้อนหินขยับกลายเป็นซุ้มประตูขนาดย่อม ๆ และเบื้องหน้าเป็นตรอกเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย ผู้คนสวมเสื้อคลุมเดินเบียดเสียดกันเพื่อซื้อของ ไม่ว่าวันไหนตรอกไดแอกอนไม่เคยว่างเว้นจากผู้คนเลยสักวันเดียว มัลฟอยเดินนำแพนซี่ไปตามตรอกเล็ก ๆ นี้ จนกระทั่งเกือบจะสุดตรอกจึงได้เจอเข้ากับร้านอาหารขนาดย่อม ๆ เป็นตึกค่อนข้างใหม่ เหมือนเพิ่งเปิดให้บริการได้ไม่นาน บรรยากาศภายนอกร้านเป็นคล้าย ๆ บ้านขนมปังในนิทานเรื่องเกรเทลกับเฮนเดล (สองพี่น้องที่หลงเข้าไปในป่าแล้วเจอเข้ากับบ้านขนมปัง ซึ่งเป็นบ้านของแม่มด ประมาณนั้น) ซึ่งดูแล้วอบอุ่น น่าหลงใหล ส่วนบรรยากาศภายในนั้น เมื่อเปิดประตูเข้าไปสิ่งแรกที่สะดุดตาคือ เตาผิงขาดใหญ่สีครีม ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงข้ามกับประตูพอดี แสงไฟจากเตาผิงช่วยขับกล่อมให้ร้านสีขาวน่ารัก ๆ แสนโรแมนติกแห่งนี้ดูนุ่มนวลยิ่งขึ้น แพนซี่หลงรักร้านนี้ทันทีที่ย่างเท้าเข้ามา หญิงสาวแทบจะหอบผ้าหอบผ่อนเข้ามาอยู่เลย ถ้าทำได้

เดรโก ชั้นไม่เคยรู้เลยว่ามีร้านแบบนี้อยู่ที่นี่ แพนซี่ยังไม่หายตะลึงกับบรรยากาศรอบตัว เธอรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่กับความฝันในวัยเยาว์ที่ลืมทิ้งเอาไว้เมื่อเติบโตขึ้น เธอรู้จักมันได้ยังไงน่ะ

ก็ไม่แปลกที่จะรู้จัก แค่เธอต้องรู้จักเจ้าของซะก่อน ก็แค่นั้นเอง ชายหนุ่มเดินไปนั่งยังที่นั่งประจำที่เขามักจะนั่งเมื่อมาที่ร้านแห่งนี้ โดยมีแพนซี่ตามมานั่งฝั่งตรงกันข้าม พร้อมชะโงกตัวข้ามโต๊ะมายังชายหนุ่ม

นี่เธอรู้จักเจ้าของร้านนี้ด้วยหรอ เค้าเป็นคนยังไง ถ้าชั้นอยากจะขอสัมภาษณ์เขามาลงคอลัมน์ของชั้น เธอว่าเค้าจะยอมมั้ย แล้ว... ถ้าชายหนุ่มไม่ยกมือขึ้นซะก่อน หญิงสาวคงจะถามไม่ยอมหยุดแน่ ๆ

เอาไว้เธอเจอเค้าเองแล้วกัน ไม่แน่ว่าเธอยังอยากจะสัมภาษณ์เค้าอยู่รึเปล่านะ แต่ตอนนี้สั่งอาหารเถอะ ชั้นหิวแล้ว ถึงแม้แพนซี่จะสงสัยในคำพูดของมัลฟอยเป็นอย่างมาก แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบเอาไว้ หลังจากที่ทั้งสองสั่งอาหารเสร็จแล้ว ก่อนที่บริกรหนุ่มน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มจะเดินจากไป มัลฟอยได้เรียกเขาเอาไว้

เอ่ยนี่ ช่วยไปบอกเจ้าของร้านด้วยว่าชั้นมา ให้เขาออกมาพบชั้นด้วย มัลฟอยสั่งอย่างคนคุ้นเคย ซึ่งบริกรหนุ่มเองก็ชินกับคำสั่งแบบนี้อยู่แล้ว เพราะมัลฟอยเป็นแขกประจำ และสนิทกับเจ้าของร้านนี้เป็นอย่างดี

ได้ครับผม คุณมัลฟอย แล้วบริกรหนุ่มก็หายไปทางหลังร้าน เพื่อส่งเมนูต่อให้กับพ่อครัวทำอาหารต่อไป

นี่ เธอมาบ่อยขนาดที่บ๋อยจำหน้าได้เลยหรอ หญิงสาวทำท่าทึ้ง ๆ ซึ่งมัลฟอยเอาแต่ยิ้มไม่ตอบอะไร ผ่านไปสักครู่ บริกรจึงเดินกลับมาพร้อมกับอาหารที่ทั้งคู่สั่งเอาไว้ หลังจากเสิร์ฟอาหารตรงหน้าทั้งสองแล้ว บริกรจึงบอกข้อความที่เจ้าของร้านฝากมาให้กับมัลฟอย

เอ่อ คุณมัลฟอยครับ นายฝากมาบอกว่า.... บริกรหยุดนิดนึง ก่อนกระแอมเบา ๆ แล้วเริ่มต้นตะโกน ......อะแฮ่มๆ เชิญนายรอไปก่อนเลย ตอนนี้ชั้นไม่ว่างมานั่งคุยเล่นกันนายหรอกเฟ้ย งานล้นครัว ถ้าอยากเจอก็ต้องรอ เข้าใจมั้ยฟ่ะ ครับผม บริกรพูดจบก็รีบเดินหนีไปทันที ปล่อยให้มัลฟอยและทุกคนในร้านมองอย่างตะลึงปนขำ ส่วนแพนซี่ออกอาการเหวอ และเริ่มกลัวว่ามัลฟอยจะอาละวาดที่บังอาจมาสั่งคนอย่างเดรโก มัลฟอย แต่ผิดถนัด ชายหนุ่มแค่ส่ายหน้า และหัวเราะเบา ๆ และเริ่มตักอาหารเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ จนแพนซี่อดรนทนไม่ไหว ต้องถามออกมา

นี่มันอะไรกัน ใครกันเจ้าของร้าน แล้วเธอไม่โกรธหรอที่เข้ามาสั่งให้เธอรอแบบนี้

เดี๋ยวเธอก็รู้เองล่ะน่า รีบกินเถอะ เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย แล้วชายหนุ่มก็ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเอร็ดอร่อย จนทำให้แพนซี่สงสัยว่ามันอร่อยขนาดไหนกัน ถึงได้ตั้งอกตั้งใจกินแบบนี้ จึงตักเข้าปาก เพียงคำแรกหญิงสาวก็ตกหลุมรักอาหารตรงหน้าทันที เธอไม่เคยกินอาหารที่ไหนอร่อยเท่าที่นี่มาก่อน เธอไม่แปลกใจแล้วที่ได้เห็นมัลฟอยทำท่ามีความสุขขนาดนั้น และมันทำให้เธอตัดสินใจว่าจะต้องขอสัมภาษณ์เจ้าของร้านอาหารนี้มาลงคอลัมน์ของเธอให้ได้

ชั้นอยากจะเจอเจ้าของร้านเร็ว ๆ ซะแล้วสิ อยากรู้ว่าเขาได้พ่อครัวมีฝีมือมาจากที่ไหนกัน แพนซี่เอ่อยขึ้นมาระหว่างกำลังละเลียดกับอาหารตรงหน้าอย่างช้า ๆ

จะจากที่ไหนล่ะ อาหารทุกจานเจ้าของร้านลงมือทำด้วยตัวเองเชียวนะ มันบอกว่า ผู้คนอุตส่าห์มากินอาหารที่ร้าน ก็เพราะเชื่อใจว่าที่นี่มีอาหารอร่อย คุณภาพดี ถ้าไม่ทำด้วยตัวเอง ก็เหมือนไม่ซื่อสัตย์ต่อลูกค้าที่เค้าตั้งใจมากิน มันว่างั้น มัลฟอยยักไหล่

สักครู่บริกรคนเดิมจึงเดินกลับมา พร้อมกับข้อความอีกข้อความจาก นาย

คุณมัลฟอยครับ นายบอกว่าตอนนี้ว่างแล้วครับ ขอล้างมือสักครู่แล้วจะออกมาพบครับ เมื่อเห็นมัลฟอยพยักหน้ารับแล้วจึงเดินกลับไป

เดี๋ยวเธอก็ได้เจอเจ้าของร้านแล้ว แพนซี่ จะขอจองตัวสัมภาษณ์ก็ทำซะเลยนะ หญิงสาวพยักหน้าอย่างตื่นเต้น โดยไม่เฉลียวใจกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของมัลฟอยสักนิด

ไง มัลฟอย วันนี้มาถึงนี่ได้นะ เสียงห้าวดังขึ้นด้านหลังของแพนซี่ ซึ่งหญิงสาวฟังแล้วคุ้นเคยอย่างประหลาด เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ แต่หญิงสาวยังไม่หันไป เพราะมัวแต่คิด จนกระทั่งได้ยินเสียงห้าว ๆ นั้นดังขึ้นอีกครั้ง

นี่ นายพาผู้หญิงคนใหม่มาถึงนี่เลยหรือ มันจะเกินไปแล้วนะ ไหนนายบอกว่า......ชั้นถึงได้ยอมช่วยนาย...........นายนี่มัน.........

พอ หยุดเลย ถ้ามัลฟอยไม่ยกมือขึ้นมาห้าม ชายเจ้าของร้านคงจะบ่นอีกยาว ตามประสาคนปากมาก นี่เพื่อนเก่าของชั้นเอง พอดีเจอกัน หลังจากไม่เจอก