2006/Feb/14

ขอโทษทีที่ต้องผิดคำพูดนะค่ะ ที่บอกว่าจะปิดบล็อคแต่ก็กลับมาอีก แต่ไม่ได้เปิดมันอีกครั้งหรอกนะ ยังก่อน ยังไม่ใช่ตอนนี้ ต้องรอให้อะไร ๆ มันตกตะกอนซะก่อน

แต่วันนี้ที่กลับมา เพราะอยากจะทำอะไร ๆ ให้มันลุล่วง ไม่อยากให้มันค้าง ๆ คา ๆ อยู่แบบนี้ มันดูเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบเลย เลยต้องมาลงฟิคให้จบ คิดว่าคงมีคนพอจะอ่านบ้าง เดี๋ยวอาจจะโดนลูกระเบิดเหม็นเอาได้ ลงเสร็จแล้วก็คงจะกลับไปอยู่ในที่เดิมของตัวเองต่อไป จนกว่าจะพร้อม แล้วค่อยพบกันใหม่

ปล. ชอบเพลงนี้มาก ๆๆๆๆ ถึงมากที่สุด


ตอนที่ 18 Happy Ending (จบซะที)

เฮอร์ไมโอนี่ค่อย ๆ แง้มประตูห้องนอนพร้อมกับโผล่หน้าออกมาอย่างช้า ๆ พลางกวาดสายตาไปรอบบริเวณนั้น เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีคนที่กังวลถึงทั้งคืนยืนแอบซ้อนอยู่แถวนั้นมุมใดมุมหนึ่ง หญิงสาวจึงดึงประตูให้กว้างขึ้นพร้อมกับก้าวออกมาจากห้อง แต่ยังไม่ทันที่จะพ้นกรอบประตูหญิงสาวก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างยาว ๆ ที่วางขวางอยู่หน้าห้องจนหัวคะมำลงไปนั่งพับเพียบกับพื้น และยังไม่ทันที่จะได้สำรวจร่างกายตัวเองว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง เฮอร์ไมโอนี่ก็ได้ยินเสียงร้องเบา ๆ ดังมาจากข้างหลังตรงที่ที่เธอสะดุดอะไรบางอย่างล้มนั่นล่ะ หญิงสาวจึงรีบหันกลับไปดูและก็ได้พบกับภาพของมัลฟอยในถุงนอนสีน้ำเงินเข้มกำลังเอามือกุมท้องตัวงออยู่กับพื้น สีหน้าบ่งบอกความเจ็บปวดริมฝีปากเผยอน้อย ๆ แต่ไม่มีเสียงใด ๆ รอดออกมา

เนื่องจากมันยังเช้าอยู่มาก และดวงอาทิตย์ก็ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้าดีประกอบกับถุงนอนสีเข้มที่มัลฟอยใช้แทนเตียงนอนเมื่อคืนนี้ ทำให้เฮอร์ไมโอนี่ไม่เห็นว่ามีอะไรหรือใครมาขวางหน้าประตูห้องของเธอ จึงเตะเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ

นี่นายมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย มัลฟอย เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงฉุน และพยายามไม่สนใจมัลฟอยที่แกล้งครวญครางอย่างเจ็บปวดเอามือกุมท้องบิดไปบิดมา พลางปรายตามาทางหญิงสาวแบบอ้อน ๆ และในที่สุดเฮอร์ไมโอนี่ก็ยอมแพ้กับลูกด้านของมัลฟอย เข้าไปช่วยประคองให้มัลฟอยลุกขึ้นก่อนจะพาไปนั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ใกล้ที่สุด หลังจากดูจนมัลฟอยจอมสำออยนั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว เฮอร์ไมโอนี่จึงผละออกมา แต่มีหรือที่คนอย่างมัลฟอยจะยอมให้เป็นแบบนั้น เขารีบคว้ามือของหญิงสาวแล้วดึงเอาไว้เบา ๆ แต่เนื่องจากเฮอร์ไมโอนี่อยู่ในจังหวะที่กำลังหมุนตัวเพื่อหันหลังจะเดินออกไปจึงไม่ทันตั้งตัวเสียหลักล้มลงไปนั่งบนตักของมัลฟอยอย่างพอดิบพอดี (คนแต่งเองก็จงใจมาก ๆ ) ชายหนุ่มจึงถือโอกาสนี้กอดเอวบางเอาไว้ทันทีโดยไม่สนใจอาการดิ้นรนสุดริ้ดของหญิงสาวจนในที่สุดเฮอร์ไมโอนี่ก็จำต้องหยุด เพราะเล็งเห็นแล้วว่าต่อให้ดิ้นไปก็คงไม่สามารถหลุดพ้นจากอ้อมแขนแข็งแรงที่กำลังโอบกระชับรอบตัวเธอแน่ ๆ และหันมาใช้สงครามวาจาแทน

นี่ ไหนว่าเจ็บท้องไง หลอกกันหรือไง ถ้ารู้ว่านายนอนอยู่ตรงนั้นนะ จะเตะให้แรงกว่านี้เลยคอยดู เฮอร์ไมโอนี่พูดแบบงอน ๆ และเนื่องจากหญิงสาวนั่งหันหลังให้จึงไม่เห็นว่าชายหนุ่มรูปงามคนนี้กำลังยิ้มแก้มแทบปริแค่ไหน ตลอดคืนเขากังวลแทบตายว่าพอเจอหน้ากันแล้ว มันจะออกมาเป็นแบบไหน จนเผลอหลับไป แต่พอมันออกมาในรูปแบบนี้แล้วเขาค่อยโล่งใจ

จะทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ ไม่สงสารกันเลยรึไง เมื่อคืนอุตส่าห์มานอนตากยุงทั้งคืนเพื่อใครกัน ฮึ ใจร้าย

ใครเขาขอให้นายมานอนหน้าห้องล่ะ อยากมาเองช่วยไม่ได้ รู้ทั้งรู้ว่าชายหนุ่มคงไม่เห็น แต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่วายแลบลิ้นให้

มาเพราะรักแท้ ๆ กลับโดนว่าซะได้... แล้วมัลฟอยก็บ่นต่อไปอีกเล็กน้อย แต่เฮอร์ไมโอนี่ชะงักตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว รัก งั้นเหรอ นี่เขาหมายความว่ายังไงกันนะ เขาคิดแบบนั้นจริง ๆ หรือแค่ต้องการล้อเราเล่นเท่านั้น เฮอร์ไมโอนี่เอาแต่คิดวุ่นวายจนไม่ได้สนใจฟังมัลฟอย จนชายหนุ่มต้องเรียกชื่อเธอหลาย ๆ ครั้งกว่าที่หญิงสาวจะมีปฏิกิริยาตอบกลับมา

.....เฮอร์ไมโอนี่ ๆ...เป็นไรไป อยู่ ๆ ก็เงียบไปซะเฉย ๆ ไม่สบายหรือเปล่า พลางเอื้อมมือมาข้างหน้าเพื่อจะจับหน้าผากหญิงสาว แต่เธอเบี่ยงตัวหลบให้พ้นมือนั้น ก่อนจะตอบเบา ๆ

เปล่า ไม่มีอะไร ว่าแต่เมื่อไหร่นายจะปล่อยชั้นซะทีล่ะ ชั้นไม่อยากนั่งตักนายแบบนี้ เมื่อยจะตายชัก หญิงสาวพยายามแก้มือปลาหมึกที่โอบเอวของเธออยู่พลางดิ้นยุกยิก ๆ ไปมา จนมัลฟอยต้องกระชับอ้อมแขนให้มากขึ้นจนแผ่นหลังของหญิงสาวแนบแทบจะสนิทเป็นเนื้อเดียวกับอกกว้างของมัลฟอย ชายหนุ่มเอาคางขึ้นมาเกยไว้บนบ่าของหญิงสาว พร้อมกระซิบที่ข้างหู

ก็นั่งให้มันเต็มที่สิ อย่าเกร็ง ไม่ต้องกลัวว่าชั้นจะหนักด้วย ตัวเธอเล็กนิ้ดเดียว ให้นั่งแบบนี้ตลอดไปเลยก็ได้นะ เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงเมื่อสัมผัสกับลมหายใจอุ่น ๆ ของมัลฟอยที่ไล้อยู่ข้างหูทุกครั้งที่เขาขยับปากพูด

บ้า ใครจะไปอยากตัวติดกับนายกัน หญิงสาวพูดอุบอิบอยู่ภายในลำคอ พลางก้มหน้างุด แต่ก็ยอมปล่อยตัวให้นั่งได้เต็มที่มากขึ้น เงียบกันไปสักพักมัลฟอยก็พูดขึ้น

นี่ เฮอร์ไมโอนี่ ยกโทษให้ชั้นได้มั้ย ชั้นรู้ว่าที่ชั้นทำมันเลวร้ายกับเธอมาก ๆ แต่ตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมาชั้นเองก็เจ็บปวดไม่แพ้เธอเหมือนกัน ยิ่งชั้นพยายามลืมเธอเท่าไหร่ ชั้นกลับคิดถึงเธอมากขึ้นเท่านั้น ต้นเหตุมาจากชั้น ชั้นคนเดียว เพราะเรื่องตลกบ้า ๆ ของชั้น มันทำให้มีแต่คนเจ็บปวด และที่สำคัญชั้นทำให้คนที่ชั้นรักมากที่สุดต้องร้องไห้ เธอรู้มั้ยวันนั้นที่ได้เห็นน้ำตาของเธอ ชั้นถึงได้รู้ตัวว่าชั้นทำเรื่องเลวร้ายแค่ไหน ชั้นมันเลว เลวจริง ๆ.....

มัลฟอยดันตัวเฮอร์ไมโอนี่ให้ยืนขึ้นแล้วชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยให้หญิงสาวลงไปนั่งแทน ส่วนตัวเองก็คุกเข่าอยู่ตรงหน้าหญิงสาวแทน จับมือบอบบางทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยมือแข็งแรงของตัวเอง ยืดตัวให้ตาเสมอตาพลางจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่งาม

เธอจะยกโทษให้ผู้ชายเลว ๆ คนนี้ได้มั้ย ยกโทษให้กับคนที่มันทำพลาดไปแล้วได้มั้ย...ยกโทษให้คนที่รักเธอที่สุดในหัวใจได้มั้ย เฮอร์ไมโอนี่...ชั้นรักเธอนะ

เฮอร์ไมโอนี่ตาโตด้วยความตกใจไม่คาดคิดว่าจะได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ออกมาจากปากผู้ชายที่หยิ่งยะโส ทะนงในชาติตระกูล อย่างเดรโก มัลฟอยคนนี้ หญิงสาวจ้องเข้าไปในดวงตาสีซีดอย่างค้นหาความจริง พลางส่ายหน้าช้า ๆ

ชั้นจะเชื่อใจนายได้อีกเหรอ มัลฟอย ชั้นจะสามารถเชื่อใจคนที่ทำลายความรักของชั้นอย่างไม่ใยดีมาครั้งหนึ่งแล้วได้อีกยังงั้นหรือ ชั้นควรทำไง มัลฟอย เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงสั่นเบาหวิว

ทำตามหัวใจเธอไง มันบอกว่าไงเธอก็ทำตามนั้น

ถ้ามันบอกว่าไม่ล่ะ...นายจะทำไง

ถ้าเป็นแบบนั้น........ มัลฟอยเงียบไปอย่างครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเอาแต่ใจ แววตาหนักแน่นมั่นคง .....ชั้นก็จะทำทุกวิถีทางจนกว่ามันจะให้อภัยชั้น เพราะชั้นไม่สามารถมองดูเธอเดินจากไปได้อีกแล้ว ไม่ว่ายังไงชั้นก็ไม่ยอม ชั้นจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกครั้งแน่

มัลฟอย...หัวใจคนเรามันบังคับกันไม่ได้หรอกนะ ถ้ามันบอกว่าไม่ ไม่ว่านายจะพยายามเท่าไหร่มันก็คือไม่ มัลฟอยอ้าปากค้างอย่างตกใจกับคำพูดของหญิงสาวที่เขารัก นี่เขาจะต้องเสียเธอไปอีกครั้งอย่างนั้นหรือ เขาคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว

แต่เฮอร์ไมโอนี่.......... พูดได้แค่นั้นมัลฟอยก็ต้องเงียบเสียงลงเนื่องจากเฮอร์ไมโอนี่เอื้อมมือมาปิดปากชายหนุ่มเอาไว้

นายจะไม่ฟังเสียงหัวใจของชั้นก่อนเหรอ แล้วจากนั้นนายอยากจะพูดอะไรชั้นจะไม่ขัดนายอีกแล้ว เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะพูดอะไรออกมาอีก หญิงสาวจึงเอามือที่ปิดปากเขาออก

หัวใจชั้นมันบอกว่า... หญิงสาวเกิดอาการลังเลเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเดินหน้าต่อไป ...มันยังเจ็บมัลฟอย และคงไม่สามารถลืมเหตุการณ์นั้นได้ง่าย ๆ... มัลฟอยก้มหน้ามองมือตัวเองที่กุมมือหญิงสาวนิ่ง กลั้นใจฟังต่อโดยไม่โวยวายทั้ง ๆ ที่อยากจะแย้งใจจะขาด ....และมันบอกว่า....มันให้โอกาสนายแก้ตัวอีกครั้งเดียวเท่านั้น... ทันทีที่สมองวิเคราะห์ความหมายของประโยคนั้นกระจ่าง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง เพื่อที่จะพบกับใบหน้าหวานที่ยิ้มบาง ๆ ให้กับเขา รอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมานานแสนนาน รอยยิ้มที่เขารักที่สุด ...และมันยังบอกอีกว่า...ถ้าครั้งนี้นายทำพลาดอีก นายจะไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกแล้ว นายจะยอมรับข้อเสนอนี้มั้ย

มัลฟอยยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่จะยิ้มได้ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวให้มากขึ้นจนริมฝีปากเกือบจะแนบสนิทก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ

ผมรับครับ พูดจบมัลฟอยก็ก้มลงจูบหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่ก็จูบตอบเช่นกัน หญิงสาวค่อย ๆ เอื้อมมือมาโอบรอบคอชายหนุ่ม จูบนี้เต็มไปด้วยความโหยหายของความรักที่เหินห่างกันไปแสนนาน จูบหวานแผ่วเบาในตอนแรกค่อย ๆ เร่งเร้า และเร้าร้อนมากขึ้น มือของชายหนุ่มค่อย ๆ ป่ายเปะปะไปตามหลังบอบบาง ไล่ขึ้นมาที่ต้นคอของเฮอร์ไมโอนี่นวดเบา ๆ ก่อนจะกดท้ายทอยหญิงสาวเพื่อให้จูบนี้ยิ่งแนบแน่นมากขึ้น แต่ก่อนที่อะไร ๆ จะเลยเถิดไปมากกว่านี้ ก็มีอะไรบางอย่างเข้ามาขัดจังหวะอย่างน่าเสียดาย

เอ่อ..คือว่า... ทั้งสองผละออกจากกันแทบไม่ทัน มัลฟอยรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ส่วนเฮอร์ไมโอนี่รู้สึกโล่งอกที่มันหยุดก่อนที่จะเกินควบคุม ชาช่าที่น่าสงสารที่บังเอิญเข้ามาอย่างไม่ตั้งใจยืนทำหน้าจ๋อยเมื่อเห็นสายตาที่เจ้านายหนุ่มส่งมาให้ และเป็นโชคดีของมันที่วันนี้มัลฟอยอารมณ์ดีเกินกว่าจะลงโทษ แต่ก็ยังไม่วายเสียงดัง

มีอะไร เสียงดังของมัลฟอยทำให้เอลฟ์ตัวน้อยที่ปกติตัวเล็กอยู่แล้วยิ่งตัวเล็กมากขึ้นไปอีก มันตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ จนเฮอร์ไมโอนี่ที่มองอยู่สงสารต้องเข้ามากอดปลอบ พร้อมส่งสายตาขุ่นเคืองไปให้ชายหนุ่ม

มีอะไรจ๊ะ

เอ่อ คือคุณพีทมาหาคุณผู้หญิงที่มากับนายน้อยนะค่ะ ไม่ทราบว่าเธอหายไปไหนแล้วเจ้าค่ะ หลังจากหายจากอาการหวาดผวาเจ้านายหนุ่มแล้วเอลฟ์น้อยจึงบอกธุระที่ต้องทำให้มาขัดจังหวะนายน้อยของมันกับผู้หญิงคนใหม่ที่ไม่เคยเห็นหน้า (ก็คนเดียวกันล่ะอิหนู)

อ้อ ไปบอกพีทนะ ว่าคุณอาวน์วาซน่ะ เขากลับบ้านไปแล้ว และคงไม่มีทางกลับมาอีกแล้วล่ะ ตัดใจจากเขาซะเถอะ ตามนี้เลยนะชาช่า มัลฟอยเป็นคนตอบ ซึ่งเอลฟ์ตัวน้อยก็เดินท่องคำสั่งของเจ้านายออกไป

นายหมายความว่าไงที่ว่าอาวน์วาซจะไม่กลับมาอีกแล้วน่ะ มัลฟอย เฮอร์ไมโอนี่หันมาคาดคั้น ซึ่งมัลฟอยเดินเข้าไปกอดเอวเธออย่างหลวม ๆ ก่อนจะตอบ

ก็ชั้นจะรักเธอทีเดียวพร้อมกันสองคนได้ยังไงล่ะ ใช่ม้า แล้วก็นะ ชั้นเคยบอกเธอไว้ว่าไง ห้ามเรียกมัลฟอยไงไม่งั้นจะต้องถูกทำโทษ พูดจบก็ก้มลงจูบขมับหญิงสาวเร็ว ๆ หนึ่งที ฮ้า ชื่นใจจัง นี่แค่เตือนความจำ คราวหน้าถ้าลืมอีกจะโดนหนักกว่านี้ ปะ..เราไปกินข้าวเช้ากันดีกว่า ก่อนจะจูงเฮอร์ไมโอนี่ออกไป หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าอย่างปลง ๆ กับนิสัยของเจ้าชายของเธอ

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

บทส่งท้าย

วันนี้เป็นวันที่มัลฟอยมีความสุขที่สุดอีกวันหนึ่ง เพราะวันนี้เป็นวันที่เขากำลังจะได้แต่งงานกับคนที่เขารักมากที่สุด หลังจากวันนั้นเขาก็ขอเธอแต่งงานทันทีซึ่งหญิงสาวก็ไม่ปฏิเสธ พวกเขาได้พิสูจน์ความรักกันมามากเกินพอแล้ว ต่อไปนี้พวกเขาควรจะมีความสุขกันซะที ชีวิตนี้มันสั้นนัก หากมีสิ่งไหนที่สามารถทำให้มีความสุขแล้วล่ะก็ ควรที่จะรีบทำมันทันที อย่าปล่อยให้มันผ่านไป เพราะไม่สามารถเรียกมันกลับมาได้อีกแล้ว

งานแต่งงานในวันนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย เนื่องจากเดรโก มัลฟอยจะแต่งงานทั้งที ใครบ้างจะไม่อยากมา หลังจากจบพิธีในโบสถ์ก็มาถึงงานเลี้ยงที่เจ้าสาวต้องการให้จัดงานกลางแจ้ง ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสีขาวไม่ว่าจะเป็นผ้าปูโต๊ะ ดอกไม้ ทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง ทั้ง ๆ ที่มัลฟอยกลับอยากให้ใช้สีดำมากกว่า (นายจะจัดงานศพหรืองานแต่งย่ะ : เฮอร์ไมโอนี่) แม้จะขลุกขัลกในช่วงเตรียมงาน แต่พอถึงวันจริงทุกสิ่งทุกอย่างก็ออกมาสมบูรณ์แบบสมกับที่เจ้าสาวตั้งใจไว้ (แม้เจ้าบ่าวจะแอบบ่นเล็กน้อย)

ระหว่างที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปอย่างราบรื่นอยู่นั้นเอง เสียงแสบแก้วหูก็ดังขึ้นที่หน้าทางเข้างานจนแขกเหรื่อพร้อมใจกันหันไปมอง ก็ได้พบเข้ากับหญิงสาวหน้าตาดี หุ่นทรมาณใจชายหลายคนกำลังเดินเบียดเสียดพูดจากระทบกระทั่งกันอยู่ตลอดเวลาและต่างรีบเดินตรงรี่เข้ามาทางที่คู่บ่าวสาวยืนอยู่ให้ได้เป็นคนแรก พอมาถึงก็ต่างแย่งเข้ามาเกาะแขนมัลฟอย โดยไม่สนใจเจ้าสาวที่โดนเบียดกระเดนไปอยู่ข้าง ๆ

เฮอร์ไมโอนี่ส่งสายตาขุ่นเคืองไปให้มัลฟอยก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปนั่งกับเพื่อนรักแฮรี่ และรอนที่โต๊ะที่พวกเขานั่งกันอยู่ข้างเวที มัลฟอยที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดพยายามแกะมือปลาหมึกของสาว ๆ พวกนี้ออกให้จงได้ เมื่อไม่สำเร็จจึงต้องเรียกผู้ช่วยมาจัดการเหมือนเช่นเคย เนื่องจากเฮอร์ไมโอนี่ยึดไม้กายสิทธิ์ของชายหนุ่มไปเก็บไว้ก่อน เพราะกลัวว่ามัลฟอยจะมีเรื่องเขาจึงทำอะไรไม่ได้

เอมมี่ นี่เธอลบความจำแม่พวกนี้แน่แล้วเหรอ ทำไมถึงยังมาวุ่นวายกับชั้นได้อีกล่ะเนี่ย โอ๊ย ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ พวกผู้หญิงพวกนี้คือคนที่มัลฟอยเคยควงอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะทิ้งไป และสั่งให้เอมมี่ เลขาส่วนตัวช่วยลบความทรงจำเพื่อไม่ให้มาวุ่นวายกับเขาทีหลัง

ดิชั้นลบแล้วนะค่ะ แล้วก็ไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมพวกเขาถึงจำได้ เอมมี่เองตอนนี้ก็เข้ามาอยู่ในเกมชักกะเย้อมัลฟอยด้วยเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงที่เอมมี่มาช่วยดึงดาว ๆ ออกจากตัวชายหนุ่มต่างหาก ในที่สุดเพื่อน ๆ ก็มาช่วยกันดึงสาวน้อยทั้งหลายออกจามัลฟอยได้สำเร็จแล้วพาไปอีกทางจนเสียงแปร๋น ๆ ทั้งหลายค่อย ๆ เงียบลงในที่สุด มัลฟอยไม่รอช้ารีบตรงไปหาเจ้าสาวของเขาที่นั่งหน้างออยู่กับแฮรี่ และรอนโดยมีจินนี่และแพนซี่นั่งอยู่ข้าง ๆ แฟนหนุ่มของพวกเธอ

เฮอร์ไมโอนี่ อย่าเข้าใจผิดนะ มันไม่มีอะไรแล้ว คือ ชั้นยอมรับว่าชั้นเคยรู้จักพวกเขาก็จริง แต่ชั้นไม่เคยคิดอะไรกับพวกนี้เลย ชั้นสาบานเลยนะ ชั้นรักแค่เธอคนเดียวเท่านั้น มัลฟอยในตอนนี้ไม่เหลือเค้าของคุณชายผู้เย่อหยิ่งอีกต่อไป กลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ ที่กำลังจ๋อยเพราะถูกเจ้าของจับได้ว่าแอบขโมยกินปลาย่าง พวกเพื่อนต่างแอบหัวเราะเป็นการใหญ่เมื่อได้เห็นสภาพของมัลฟอยในเวลานี้

ชั้นพอรู้แล้วล่ะ ว่าใครจะเป็นใหญ่หลังจากงานวันนี้ รอนพูดกับคนในโต๊ะ ทำให้ทุกคนพากันหัวเราะและพยักหน้าอย่างเห็นด้วย มัลฟอยหันไปมองรอนอย่างไม่พอใจ

นายเงียบไปเลยวิสลี่ ไม่ช่วยก็อย่าพูดมาก

นี่ อย่ามาว่าเพื่อนชั้นนะ นายนั่นล่ะผิด ไหนบอกว่ารักชั้นคนเดียวไง แล้วไหงถึงไปยุ่งกับแม่พวกนี้ได้ล่ะ ตั้งหลายคน หลอกกันอีกแล้วเหรอ เฮอร์ไมโอนี่แหวเสียงแหลมกับเจ้าบ่าวตัวแสบ

ก็แบบว่า..แบบตอนนั้น..มัน...คือ แบบว่า..ไม่ได้ตั้งใจอ่ะ เขามาเอง ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว จริง ๆ นะ สาบานเลยจ๊ะ ให้เคร้าเมอร์ลินเป็นพยานเลยก็ได้ มัลฟอยชูสามนิ้วอย่างขึงขัง

นายสาบานแล้วนะ ถ้านายผิดคำพูดล่ะก็...น่าดู เฮอร์ไมโอนี่คาดโทษชายหนุ่มเอาไว้ ซึ่งมัลฟอยก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เรียกเสียงฮาจากเพื่อน ๆ ร่วมโต๊ะอีกครั้ง งั้น....พวกเธอก็ออกมาได้แล้วล่ะ สิ้นเสียงของเฮอร์ไมโอนี่หญิงสาวตัวป่วนทั้งหลายก็พากันเดินออกมาจากหลังเวที ทำเอามัลฟอยอ้าปากค้างอย่างงุงงนประคนแปลกใจ

นี่มันอะไรกัน เฮอร์ไมโอนี่ มัลฟอยถามหญิงสาวอย่างสงสัยสุดขีด แต่คนที่ตอบกลับเป็น..แพนซี่!!

ก็นายเคยได้ยินเรื่อง การแก้แค้นของเฮอร์ไมโอนี่ มั้ยล่ะ นี่ล่ะ คนพวกนี้เฮอร์ไมโอนี่จ้างมาเพื่อแกล้งนายไงล่ะที่นายเคยวางแผนไปหลอกเขาน่ะ โดนเอาคืนแล้ว สมน้ำหน้า

งั้นก็หมายความว่า...นี่เธอ แล้วทุกคนรู้กันหมดเลยเหรอ มัลฟอยจ้องหน้าทุกคนอย่างเอาเรื่องซึ่งแต่ละคนก็พยามเก๊กไม่ให้หลุดยิ้มออกมา แต่ก็ทำได้ยากจนในที่สุดจินนี่จึงดึงแฮรี่ให้ลุกออกมาจากโต๊ะเป็นคู่แรก และรอนกับแพนซี่เป็นคู่ต่อมา ปล่อยให้เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนานที่ได้แกล้งเจ้าบ่าวของตัวเองได้อยู่กับมัลฟอยตามลำพัง แต่ก่อนที่จะได้อยู่ตามลำพัง สาว ๆ ตัวป่วนก็พูดขึ้นกับชายหนุ่มว่า

แล้วช่วยส่งเช็คไปให้เราที่บ้านด้วยนะค่ะ ก่อนจะหันไปหาเฮอร์ไมโอนี่ มีอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเวลานะค่ะ ค่าจ้างงาม ๆ แบบนี้ ยินดีทำให้ทุกอย่างเลยค่า

มัลฟอยซึ่งสงสัยสิ่งที่สาว ๆ พูดกับเขาจึงหันมาถามหญิงสาวเบา ๆ พวกเขาหมายความว่าไงที่ว่าให้ส่งเช็คไป

ก็...ชั้นจ้างเขาในชื่อของนา เพราะงั้นนายต้องเป็นคนจ่ายค่าจ้างยังไงล่ะ แล้วไม่ใช่ถูก ๆ ด้วยนะ เฮอร์ไมโอนี่กระซิบบอกจำนวนเงินที่จะต้องจ่ายให้กับชายหนุ่มฟัง ทำให้ชายหนุ่มครางออกมาเบา ๆ ทำไมถึงมากขนาดนี้นะ

เธอนี่มันตัวแสบจริง ๆ เลยนะ เฮอร์ไมโอนี่ คอยดูเถอะ คืนนี้ชั้นจะให้เธอจ่ายมากกว่าที่ชั้นต้องเสียให้กับผู้หญิงพวกนั้นอีก เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะ มัลฟอยส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปให้กับหญิงสาวโดยแฝงความนัยเอาไว้ด้วย จนเฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงด้วยความเขินอาย แต่ก็เอนตัวเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ ใบหูชายหนุ่ม

ชั้นก็ตั้งใจจะจ่ายให้นายอยู่แล้ว พร้อมกับมองตาชายหนุ่มอย่างมีความหมาย บัดนี้สองหัวใจที่เคยต้องพลัดพรากจากกันไปไกล ได้กลับมาหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง และตราบที่ดวงอาทิตย์ยังขึ้นทางทิศตะวันออก และตกทางทิศตะวันตก ตราบนั้นความรักครั้งนี้ก็จะมั่นคงเช่นเดียวกัน

THE END

แถมอีกแล้วพลาดไม่ได้คู่โปรดของข้าพเจ้า

รอน : ดูสิ บ่าว สาวเขาน่ารักดีเนาะซี่เนาะ

แพนซี่ : แล้วไง

รอน : เมื่อไหร่เราจะแต่งแบบเขามั่งล่ะ จะรอให้ท้องป่องออกมาก่อนหรือไงจ๊ะ ที่รัก เดี๋ยวลูกของเราก็ออกมาวิ่งเล่นซะก่อนหรอก

แพนซี่ : !?! นายพูดอะไรน่ะ ลูกใคร

รอน : ลูกของเราไง

แพนซี่ : จะบ้าเหรอ ไม่ใช่ปลากัดนะ มองตาแล้วท้องน่ะ

รอน : ตอนนี้ยัง เดี๋ยวอีกหน่อยก็ท้องเองล่ะ มาม่ะ เรามาแต่งงานกันดีกว่านะ ตัวเอง

แพนซี่ : จะบ้าเหรอ ไม่อ๊าว...ตาหัวแดงนี่ ชั้นยังมีอะไรที่อยากจะทำอีกตั้งเยอะ เรื่องอะไรจะแต่ง ตาบ้า

พูดจบก็เดินหนีไปอีกทาง ปล่อยให้ตาหัวแดงยืนมองตาละห้อย ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

รอน : แบบนี้ต้องปล้ำสถานเดียว......ซี่จ๋า รอนี่ด้วย

ประโยคสุดท้ายรอนตะโกนเรียกแฟนสาวก่อนจะค่อย ๆ วิ่งเหยาะ ๆ ไปหาด้วยหน้าตาใสซื่อ แต่ในใจเต็มไปด้วยแผนการอันชั่วร้าย ว่ะฮ่ะฮ่า จบจริง ๆ แล้วจ้า


Title : So much in love

Artist : All 4 one

Web Host : http://www.domaindlx.com

URL : http://k.domaindlx.com/thelovester/so%20much%20in%20love.swf


edit @ 2006/02/22 18:08:48