2006/Feb/14

ขอโทษทีที่ต้องผิดคำพูดนะค่ะ ที่บอกว่าจะปิดบล็อคแต่ก็กลับมาอีก แต่ไม่ได้เปิดมันอีกครั้งหรอกนะ ยังก่อน ยังไม่ใช่ตอนนี้ ต้องรอให้อะไร ๆ มันตกตะกอนซะก่อน

แต่วันนี้ที่กลับมา เพราะอยากจะทำอะไร ๆ ให้มันลุล่วง ไม่อยากให้มันค้าง ๆ คา ๆ อยู่แบบนี้ มันดูเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบเลย เลยต้องมาลงฟิคให้จบ คิดว่าคงมีคนพอจะอ่านบ้าง เดี๋ยวอาจจะโดนลูกระเบิดเหม็นเอาได้ ลงเสร็จแล้วก็คงจะกลับไปอยู่ในที่เดิมของตัวเองต่อไป จนกว่าจะพร้อม แล้วค่อยพบกันใหม่

ปล. ชอบเพลงนี้มาก ๆๆๆๆ ถึงมากที่สุด


ตอนที่ 18 Happy Ending (จบซะที)

เฮอร์ไมโอนี่ค่อย ๆ แง้มประตูห้องนอนพร้อมกับโผล่หน้าออกมาอย่างช้า ๆ พลางกวาดสายตาไปรอบบริเวณนั้น เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีคนที่กังวลถึงทั้งคืนยืนแอบซ้อนอยู่แถวนั้นมุมใดมุมหนึ่ง หญิงสาวจึงดึงประตูให้กว้างขึ้นพร้อมกับก้าวออกมาจากห้อง แต่ยังไม่ทันที่จะพ้นกรอบประตูหญิงสาวก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างยาว ๆ ที่วางขวางอยู่หน้าห้องจนหัวคะมำลงไปนั่งพับเพียบกับพื้น และยังไม่ทันที่จะได้สำรวจร่างกายตัวเองว่าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง เฮอร์ไมโอนี่ก็ได้ยินเสียงร้องเบา ๆ ดังมาจากข้างหลังตรงที่ที่เธอสะดุดอะไรบางอย่างล้มนั่นล่ะ หญิงสาวจึงรีบหันกลับไปดูและก็ได้พบกับภาพของมัลฟอยในถุงนอนสีน้ำเงินเข้มกำลังเอามือกุมท้องตัวงออยู่กับพื้น สีหน้าบ่งบอกความเจ็บปวดริมฝีปากเผยอน้อย ๆ แต่ไม่มีเสียงใด ๆ รอดออกมา

เนื่องจากมันยังเช้าอยู่มาก และดวงอาทิตย์ก็ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้าดีประกอบกับถุงนอนสีเข้มที่มัลฟอยใช้แทนเตียงนอนเมื่อคืนนี้ ทำให้เฮอร์ไมโอนี่ไม่เห็นว่ามีอะไรหรือใครมาขวางหน้าประตูห้องของเธอ จึงเตะเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ

นี่นายมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย มัลฟอย เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงฉุน และพยายามไม่สนใจมัลฟอยที่แกล้งครวญครางอย่างเจ็บปวดเอามือกุมท้องบิดไปบิดมา พลางปรายตามาทางหญิงสาวแบบอ้อน ๆ และในที่สุดเฮอร์ไมโอนี่ก็ยอมแพ้กับลูกด้านของมัลฟอย เข้าไปช่วยประคองให้มัลฟอยลุกขึ้นก่อนจะพาไปนั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ใกล้ที่สุด หลังจากดูจนมัลฟอยจอมสำออยนั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว เฮอร์ไมโอนี่จึงผละออกมา แต่มีหรือที่คนอย่างมัลฟอยจะยอมให้เป็นแบบนั้น เขารีบคว้ามือของหญิงสาวแล้วดึงเอาไว้เบา ๆ แต่เนื่องจากเฮอร์ไมโอนี่อยู่ในจังหวะที่กำลังหมุนตัวเพื่อหันหลังจะเดินออกไปจึงไม่ทันตั้งตัวเสียหลักล้มลงไปนั่งบนตักของมัลฟอยอย่างพอดิบพอดี (คนแต่งเองก็จงใจมาก ๆ ) ชายหนุ่มจึงถือโอกาสนี้กอดเอวบางเอาไว้ทันทีโดยไม่สนใจอาการดิ้นรนสุดริ้ดของหญิงสาวจนในที่สุดเฮอร์ไมโอนี่ก็จำต้องหยุด เพราะเล็งเห็นแล้วว่าต่อให้ดิ้นไปก็คงไม่สามารถหลุดพ้นจากอ้อมแขนแข็งแรงที่กำลังโอบกระชับรอบตัวเธอแน่ ๆ และหันมาใช้สงครามวาจาแทน

นี่ ไหนว่าเจ็บท้องไง หลอกกันหรือไง ถ้ารู้ว่านายนอนอยู่ตรงนั้นนะ จะเตะให้แรงกว่านี้เลยคอยดู เฮอร์ไมโอนี่พูดแบบงอน ๆ และเนื่องจากหญิงสาวนั่งหันหลังให้จึงไม่เห็นว่าชายหนุ่มรูปงามคนนี้กำลังยิ้มแก้มแทบปริแค่ไหน ตลอดคืนเขากังวลแทบตายว่าพอเจอหน้ากันแล้ว มันจะออกมาเป็นแบบไหน จนเผลอหลับไป แต่พอมันออกมาในรูปแบบนี้แล้วเขาค่อยโล่งใจ

จะทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ ไม่สงสารกันเลยรึไง เมื่อคืนอุตส่าห์มานอนตากยุงทั้งคืนเพื่อใครกัน ฮึ ใจร้าย

ใครเขาขอให้นายมานอนหน้าห้องล่ะ อยากมาเองช่วยไม่ได้ รู้ทั้งรู้ว่าชายหนุ่มคงไม่เห็น แต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่วายแลบลิ้นให้

มาเพราะรักแท้ ๆ กลับโดนว่าซะได้... แล้วมัลฟอยก็บ่นต่อไปอีกเล็กน้อย แต่เฮอร์ไมโอนี่ชะงักตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว รัก งั้นเหรอ นี่เขาหมายความว่ายังไงกันนะ เขาคิดแบบนั้นจริง ๆ หรือแค่ต้องการล้อเราเล่นเท่านั้น เฮอร์ไมโอนี่เอาแต่คิดวุ่นวายจนไม่ได้สนใจฟังมัลฟอย จนชายหนุ่มต้องเรียกชื่อเธอหลาย ๆ ครั้งกว่าที่หญิงสาวจะมีปฏิกิริยาตอบกลับมา

.....เฮอร์ไมโอนี่ ๆ...เป็นไรไป อยู่ ๆ ก็เงียบไปซะเฉย ๆ ไม่สบายหรือเปล่า พลางเอื้อมมือมาข้างหน้าเพื่อจะจับหน้าผากหญิงสาว แต่เธอเบี่ยงตัวหลบให้พ้นมือนั้น ก่อนจะตอบเบา ๆ

เปล่า ไม่มีอะไร ว่าแต่เมื่อไหร่นายจะปล่อยชั้นซะทีล่ะ ชั้นไม่อยากนั่งตักนายแบบนี้ เมื่อยจะตายชัก หญิงสาวพยายามแก้มือปลาหมึกที่โอบเอวของเธออยู่พลางดิ้นยุกยิก ๆ ไปมา จนมัลฟอยต้องกระชับอ้อมแขนให้มากขึ้นจนแผ่นหลังของหญิงสาวแนบแทบจะสนิทเป็นเนื้อเดียวกับอกกว้างของมัลฟอย ชายหนุ่มเอาคางขึ้นมาเกยไว้บนบ่าของหญิงสาว พร้อมกระซิบที่ข้างหู

ก็นั่งให้มันเต็มที่สิ อย่าเกร็ง ไม่ต้องกลัวว่าชั้นจะหนักด้วย ตัวเธอเล็กนิ้ดเดียว ให้นั่งแบบนี้ตลอดไปเลยก็ได้นะ เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงเมื่อสัมผัสกับลมหายใจอุ่น ๆ ของมัลฟอยที่ไล้อยู่ข้างหูทุกครั้งที่เขาขยับปากพูด

บ้า ใครจะไปอยากตัวติดกับนายกัน หญิงสาวพูดอุบอิบอยู่ภายในลำคอ พลางก้มหน้างุด แต่ก็ยอมปล่อยตัวให้นั่งได้เต็มที่มากขึ้น เงียบกันไปสักพักมัลฟอยก็พูดขึ้น

นี่ เฮอร์ไมโอนี่ ยกโทษให้ชั้นได้มั้ย ชั้นรู้ว่าที่ชั้นทำมันเลวร้ายกับเธอมาก ๆ แต่ตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมาชั้นเองก็เจ็บปวดไม่แพ้เธอเหมือนกัน ยิ่งชั้นพยายามลืมเธอเท่าไหร่ ชั้นกลับคิดถึงเธอมากขึ้นเท่านั้น ต้นเหตุมาจากชั้น ชั้นคนเดียว เพราะเรื่องตลกบ้า ๆ ของชั้น มันทำให้มีแต่คนเจ็บปวด และที่สำคัญชั้นทำให้คนที่ชั้นรักมากที่สุดต้องร้องไห้ เธอรู้มั้ยวันนั้นที่ได้เห็นน้ำตาของเธอ ชั้นถึงได้รู้ตัวว่าชั้นทำเรื่องเลวร้ายแค่ไหน ชั้นมันเลว เลวจริง ๆ.....

มัลฟอยดันตัวเฮอร์ไมโอนี่ให้ยืนขึ้นแล้วชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยให้หญิงสาวลงไปนั่งแทน ส่วนตัวเองก็คุกเข่าอยู่ตรงหน้าหญิงสาวแทน จับมือบอบบางทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยมือแข็งแรงของตัวเอง ยืดตัวให้ตาเสมอตาพลางจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่งาม

เธอจะยกโทษให้ผู้ชายเลว ๆ คนนี้ได้มั้ย ยกโทษให้กับคนที่มันทำพลาดไปแล้วได้มั้ย...ยกโทษให้คนที่รักเธอที่สุดในหัวใจได้มั้ย เฮอร์ไมโอนี่...ชั้นรักเธอนะ

เฮอร์ไมโอนี่ตาโตด้วยความตกใจไม่คาดคิดว่าจะได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ออกมาจากปากผู้ชายที่หยิ่งยะโส ทะนงในชาติตระกูล อย่างเดรโก มัลฟอยคนนี้ หญิงสาวจ้องเข้าไปในดวงตาสีซีดอย่างค้นหาความจริง พลางส่ายหน้าช้า ๆ

ชั้นจะเชื่อใจนายได้อีกเหรอ มัลฟอย ชั้นจะสามารถเชื่อใจคนที่ทำลายความรักของชั้นอย่างไม่ใยดีมาครั้งหนึ่งแล้วได้อีกยังงั้นหรือ ชั้นควรทำไง มัลฟอย เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงสั่นเบาหวิว

ทำตามหัวใจเธอไง มันบอกว่าไงเธอก็ทำตามนั้น

ถ้ามันบอกว่าไม่ล่ะ...นายจะทำไง

ถ้าเป็นแบบนั้น........ มัลฟอยเงียบไปอย่างครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเอาแต่ใจ แววตาหนักแน่นมั่นคง .....ชั้นก็จะทำทุกวิถีทางจนกว่ามันจะให้อภัยชั้น เพราะชั้นไม่สามารถมองดูเธอเดินจากไปได้อีกแล้ว ไม่ว่ายังไงชั้นก็ไม่ยอม ชั้นจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกครั้งแน่

มัลฟอย...หัวใจคนเรามันบังคับกันไม่ได้หรอกนะ ถ้ามันบอกว่าไม่ ไม่ว่านายจะพยายามเท่าไหร่มันก็คือไม่ มัลฟอยอ้าปากค้างอย่างตกใจกับคำพูดของหญิงสาวที่เขารัก นี่เขาจะต้องเสียเธอไปอีกครั้งอย่างนั้นหรือ เขาคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว

แต่เฮอร์ไมโอนี่.......... พูดได้แค่นั้นมัลฟอยก็ต้องเงียบเสียงลงเนื่องจากเฮอร์ไมโอนี่เอื้อมมือมาปิดปากชายหนุ่มเอาไว้

นายจะไม่ฟังเสียงหัวใจของชั้นก่อนเหรอ แล้วจากนั้นนายอยากจะพูดอะไรชั้นจะไม่ขัดนายอีกแล้ว เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะพูดอะไรออกมาอีก หญิงสาวจึงเอามือที่ปิดปากเขาออก

หัวใจชั้นมันบอกว่า... หญิงสาวเกิดอาการลังเลเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเดินหน้าต่อไป ...มันยังเจ็บมัลฟอย และคงไม่สามารถลืมเหตุการณ์นั้นได้ง่าย ๆ... มัลฟอยก้มหน้ามองมือตัวเองที่กุมมือหญิงสาวนิ่ง กลั้นใจฟังต่อโดยไม่โวยวายทั้ง ๆ ที่อยากจะแย้งใจจะขาด ....และมันบอกว่า....มันให้โอกาสนายแก้ตัวอีกครั้งเดียวเท่านั้น... ทันทีที่สมองวิเคราะห์ความหมายของประโยคนั้นกระจ่าง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง เพื่อที่จะพบกับใบหน้าหวานที่ยิ้มบาง ๆ ให้กับเขา รอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมานานแสนนาน รอยยิ้มที่เขารักที่สุด ...และมันยังบอกอีกว่า...ถ้าครั้งนี้นายทำพลาดอีก นายจะไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกแล้ว นายจะยอมรับข้อเสนอนี้มั้ย

มัลฟอยยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่จะยิ้มได้ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวให้มากขึ้นจนริมฝีปากเกือบจะแนบสนิทก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ

ผมรับครับ พูดจบมัลฟอยก็ก้มลงจูบหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่ก็จูบตอบเช่นกัน หญิงสาวค่อย ๆ เอื้อมมือมาโอบรอบคอชายหนุ่ม จูบนี้เต็มไปด้วยความโหยหายของความรักที่เหินห่างกันไปแสนนาน จูบหวานแผ่วเบาในตอนแรกค่อย ๆ เร่งเร้า และเร้าร้อนมากขึ้น มือของชายหนุ่มค่อย ๆ ป่ายเปะปะไปตามหลังบอบบาง ไล่ขึ้นมาที่ต้นคอของเฮอร์ไมโอนี่นวดเบา ๆ ก่อนจะกดท้ายทอยหญิงสาวเพื่อให้จูบนี้ยิ่งแนบแน่นมากขึ้น แต่ก่อนที่อะไร ๆ จะเลยเถิดไปมากกว่านี้ ก็มีอะไรบางอย่างเข้ามาขัดจังหวะอย่างน่าเสียดาย

เอ่อ..คือว่า... ทั้งสองผละออกจากกันแทบไม่ทัน มัลฟอยรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ส่วนเฮอร์ไมโอนี่รู้สึกโล่งอกที่มันหยุดก่อนที่จะเกินควบคุม